Ἐπιτάφιος (31-35)

παρὰ ποίᾳ δὲ τῶν ἡλικιῶν οὐ μακαριστοὶ [*] γενήσονται; πότερον οὐ παρὰ[*] τοῖς πρεσβυτέροις,[*] οἳ ἄφοβον ἄξειν τὸν λοιπὸν βίον καὶ ἐν τῷ ἀσφαλεῖ γεγενῆςθαι νομίζουσι[*] διὰ τούτους; ἀλλʼ οὐ παρὰ τοῖς ἡλικιώταις;⋯τελευτὴ φ⋯καλῶς ὠ⋯παρὰ πο⋯αι γεγον⋯; ἀλλʼ οὐ παρὰ τοῖς νεωτέροις καὶ παισίν;

ἔπειτα οὐ τὸν θάνατον ζηλώσουσιν αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ σπουδάσουσιν μιμεῖσθαι ὡς παράδειγμα τὸν τούτων βίον, ἀνθʼ οὗ τὴν ἀρετὴν καταλελοίπασι;

οὐκοῦν ἄξιον εὐδαιμονίζειν αὐτοὺς ἐπὶ τοσαύτῃ τιμῇ; ἢ τίνες⋯φοι λει⋯Ἑλλην⋯τῶν πε⋯παρὰ πο⋯τῆς Φρυγῶν κρατησάσης στρατείας ἐγκωμιασθήσεται;⋯ δὲ τῆς ἐλ⋯τάτοις ε⋯ἅπασιν καὶ λόγοις καὶ ᾠδαῖς[*] ἐπαιν⋯

ἀμφότερα γὰρ ε⋯περὶ Λεωςθένους⋯ καὶ τῶν τελευτησάντων ἐν τῷ πολέμῳ.[*] εἰ μὲν γὰρ ἡδονῆς ἕνεκεν μνημονεύουσιν τὰς τοιαύτας καρτερίας, τί γένοιτʼ ἂν τοῖς Ἕλλησιν ἥδιον ἢ ἔπαινος τῶν τὴν ἐλευθερίαν παρασκευασάντων ἀπὸ τῶν Μακεδόνων;[*] εἰ δὲ ὠφελείας ἕνεκεν[*] ἡ τοιαύτη μνήμη[*] [*] γίγνεται, τίς ἂν λόγος ὠφελήσειεν μᾶλλον τὰς τῶν ἀκουσόντων[*] ψυχὰς τοῦ τὴν ἀρετὴν ἐγκωμιάσοντος[*] καὶ τοὺς ἀγαθοὺς ἄνδρας;

ἀλλὰ μὴν ὅτι παρʼ ἡμῖν καὶ τοῖς λοιποῖς[*] πᾶσιν εὐδοκιμεῖν αὐτοὺς ἀναγκαῖον, ἐκ τούτων φανερόν ἐστιν· ἐν Ἅιδου δὲ λογίσασθαι ἄξιον, τίνες οἱ τὸν ἡγεμόνα δεξιωσόμενοι τὸν τούτων. ἆρʼ οὐκ ἂν οἰόμεθα ὁρᾶν Λεωσθένη δεξιουμένους καὶ θαυμάζοντας τῶν ἡμιθέων καλουμένων[*] τοὺς ἐπὶ Τροίαν στρατεύσαντας,[*] ὧν οὗτος ἀδελφὰς πράξεις ἐνστησάμενος τοσοῦτον διήνεγκε, ὥστε οἱ μὲν μετὰ πάσης τῆς Ἑλλάδος μίαν πόλιν εἷλον, ὁ δὲ μετὰ τῆς ἑαυτοῦ πατρίδος μόνης πᾶσαν τὴν τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀσίας ἄρχουσαν δύναμιν ἐταπείνωσεν.