Sacrorum Fastorum Libri XII (2.9-2.13)

Quae venit, aeolio Boreas licet insonet antro:
Mulcebit Zephyris aequora tota dies.

Tertia lux oritur: ventis ne nauita credas:
Diuersam faciem nam gerit ista sibi.

Aliger hinnit equus: Pallantida poscit eandem:
Noster in assueto puluere currus eat.
Forte dei mater comitata sedebat amore:
Straminis ad cunas, numinis ante bouem.
Aduenere duces, coelum sydusque secuti:
Tres fuerant: ex his primus adhinnit equus.
Nato gratus erat, firmis adoleuerat annis:
Muneris hinnitus fit memor acris equi.
Versus enim huic mitis nos et mox astra petemus
(Sic placitum) coelum tu quoque dixit adi.
Finierat: precium vocis quo grande teneret:
De coeli fictus Pegasus arce cadit.
Quaque cadit, celer hic velut e ceruice Medusae,
Tradita gorgonei signa recepit equi.

Tunc quoque quum vento, quum plenus nubibus aer:
Aethereis pisces Phoebus adibit equis.
Qui modo fert claues, tendebat in aequore rete,
Talia tendenti quum mouet ore deus.
Aequora qui conto rimaris: findis et alno:
Ad sacra, sic iubeo, iam mea Petre veni.

Inde vbi se tollet nitido Tithonia vultu:
Et pellet gelidae candida noctis equos.
Thura sibi poscet: quae fert ab Apolline nomen:
Paruaque supplicibus dentibus ara datur.
Hinc decor, hinc risus, hinc vis, et vita fouetur:
Ordine sint ergo te rogo diua suo.
Quemque tibi tuleras, illis depelle dolorem:
Praeterea quicquid posse nocere putas.
Est et si qua grauis tandem ventura senectus:
Efficias ne tunc os sit inerme meum.