Sacrorum Fastorum Libri XII (1.16-1.20)

Nomentana vocat: silet appia: postera lux est:
Ireque succinctas aspicit illa nurus.
Diua faue: niueo cui factum nomen ab agno:
Musa mea est sacri si studiosa tui.
Si tua deduxi mecum qui sacra viderent:
Et si deductis non via longa fuit.
Ecce coronato sed victima fertur asello:
Ore fauete: agni sunt tamen illa duo.
Ponitur ante focos: connubia laeta puellae
Poscite: bis nupsit nam pia virgo deo.
Quosque tulit longos orate ad colla capillos:
Repperit vnde sibi saepe puella virum.
Sed iam spargit aquam: iam concinit ore sacerdos:
Subsecat et vellus: poscere cuique licet.
Par erit hoc cerae: fuerit qua corpore tonsum:
Corpore id hac nostro ferre putatur opem.
Ante suum reges cingebant vellere pectus:
Pantherae Euander: Romulus ipse lupae.

Postera lux aderit, sacris operata duobus:
Quum complexa suos laeta resumit iter.

Nox vbi quarta suo diffundet sydera coelo
Anguis ab ensifero pulla venena feret.
Vt perhibent: illa nam ponit nocte veternum:
Et capit a tristi gramine pastus opes.
Zona refert anguem: nulli sit proxima lecto:
Quam procul est illo: tam procul anguis erit.
Ille torum primi violauit dente parentis:
Secubet hac coniux nocte pudica viro.

Mensis ab extremo lux septima fulminat ense:
Et ducis a verso pectore nomen habet.
Est sed clara dies: auidi gaudete coloni:
Quamlibet hic vobis fertilis annus erit.
Bella gerunt venti: gaudebit sanguine Mauors:
Nubila sunt: aderit cum lue dira fames.
Ne quis vana putet: seruauit signa vetustas:
Notaque tarsiacis esse feruntur auis.
Orbes anguis habet, conformes orbibus anni:
Vnde seni credunt talia iure dari.
Iam dicturus eram: cur illi pareat anguis:
Voce sed a iuuenum munera mensis erant.

Nunc quoque conuersas sibi postulat ara puellas:
Quae, quia conueniunt nomine: thura ferunt.