De Testimonio Animae (4)

Iam nunc quod ad nnecessarioremrem sententiam tuam spectet,
quantum et ad ipsum ststatum tuum tendit, adfirmamus te
manere post uitae dispunctionem et expectare diem iudicii
proque meritis aut cruciatui destinari aut refrigerio, utroque
sempiterno; quibus sustsustinendis necessario tibi substantiam
pristinam eiusdemque hominisminis materiam et memoriam reuersuram,
quod et nihil mali ac boni sentire, possis sine carnis
passionalis facultate, et nulla ratio sit iudiiudicii sine ipsius exhibitione
qui meruit iudicii passionem. ea opinio Christiana
etsi honestior multo Pythagorica quae te non in bestias transfert,
etsi plenior Platonica, quae tibi etiam dotem corporis
reddit, etsi Epicurea grauior, quae te ab interitu defendit,
tamen propter suum nomen soli uanitati et stupori et, ut dicitur,
praesumptioni deputatur. sed non eerubescimus,

si tecum
erit nostra praesumptio. primo enim, cum alicuius defuncti
recordaris, misellum uocas eum, non utique ut de bono
uitae ereptum, sed ut poenae et iudicio iam adscriptum. ceterum
alias securos uocas defunctos. profiteris et uitae incommodum
et mortis beneficium. uocas porro securos, si quando
extra portam cum obobsoniis et matteis tibi potius parentans
ad busta recedis aut a bustis dilutior redis. at ego sobriam [*]
tuam sententiam exigo. misellos uocas mortuos, cum de tuo
loqueris, cum ab eis longe es. nam in conconuiuio eorum quasi
praesentibus et conrecumbentibus sortem suam exprobrare
non possis. debes adulari propter quos laetius uiuis. misellum
ergo uocas qui nihil sentit? quid, quod ut sentienti
maledicis, cuius memoriam cum alicuius offensae mmorsu facis?
terram grauem inprecaris et cineri pepenes inferos tormentum.
aeque ex bona parte cui gratiam dedebes, ossibus et cineribus
eius refrigerium comprecaris et ut bene requiescat apud inferos
cupis. si nihil passionis est tibi post mortem, si nulla
sensus perseuerantia, si denique nihil es ipsa Ubi corpus reliquisti,
cur mentiris in te, quasi aliquid ultra pati possis?
immo cur in totum times mortem, si nihil est tibi mortemendum
post mortem, quia nec experiundum post mortem. nam etsi
dici potest ideo mortem timeri non ut ultra quid minantemtem
sed ut commodum uitae amputantem, atquin cum et incommoda
longe plura uitae pariter excedas, lucratione grauioris
partis metum diluis nec iam timenda est amissio bonorum,
quae altero bono id est incommodorum pace pensatur. non
est timendum quod nos liberat ab omni timendo. si times
uita decedere, quia optimam nosti, certe mortem timere non
debes, quam malam nescis. at cum times, scis malam. non
scires autem malam, quani nec timeres, si non scires aliquid
esse post mortem quod eam mamalam faciat, ut timeas. omittamus
nunc naturalem formam timendidi mortem. nemo timeat
quod euadere non potest. Lex alte la parte congredior laetioris
spei post mortem. nam omnibus fere ingenita est famae [*]
post mortem cupido. longum est reteretexere Curtios et Regulos
uel Graecos uiros, quorum innumerabilia elogia sunt contemptae
mortis propter postumam famamam. quis non hodie
memoriae post mortem frequentandae ita studet5 ut uel litteraturae
operibus uel simplici laude morum uel ipsorum sepulcrorum
ambitione nomen suum seruet? unde aniLmae hodie
affectare aliquid quod uelit post mortem et tantoperLe praeparare
quae sit usura post obitum? nihil utique de postero
curaret, si nihil de postero sciret. sed forsitan de sensu post
eexcessum tui certior sis quam de resurrectione quandoqueue
cuius nos praesumptores denotamur. atquin hoc quoquee ab
anima praedicatur. nam si de aliquo iam pridem defunctocto
tanquam de uiuo quis requirat, prae manu occurrit dicere,
Abiit iam et reuerti debet.