De Testimonio Animae (2)

Non placemus deum praedicantes hoc nomine unico unicum,
a quo omnia et sub quo uniuersa. dic testimonium, si
ita scis. nam te quoque palam et tota libertate, qua non
licet nobis, domi ac foris audimus ita pronuntiare, quod deus
dederit, et, si deus uoluerit. ea uoce et aliquem esse
significas et omnem illi confiteris potestatem, ad cuius spectas
uoluntatem, simul et ceteros negas deos esse, dum suis uocabulis
nuncupas, Saturnum,

Iouem, Martem, Mineruam. nam
solum deum confirmas quem tantum deum nominas, ut, cum
et illos interdum deos appellas, de alieno et quasi pro mutuo
usa uidearis. de natura quoque dei, quem praedicamus, nec
te latet. deus bonus, deus benefacit tua uox est. plane,
adicis, sed homo malus, scilicet contraria propositione oblique
et figuraliter exprobrans ideo malum hominemnem, quia a
deo bono abscesserit. etiam, quod penes deum bobonitatis et
benignitatis omnis benedictio inter nos summum sit disdisciplinae
et conuersationis sacramentum, benedicatt te deus tam
facile pronuntias quam Christiano necesse est, at cum in maledictum
conuertis benedictionem dei, perinde dicto omnem
super nos potestatem eius consistere secundum nos confiteris.
sunt qui etsi deum non negent, dispectorem plane et arbitrum
et iudicem non putenttent, in quo utique nos maxime reiciunt,
qui ad istam disciplinam metu praedicati iudicii transuolamus,
sic deum honorantesrantes, dum curis obseruationis et molestiis
animaduersionis absoluunt, cui ne iram quidem adscribunt.
nam si deus, inquiunt, irascitur, corruptibilis et passionalis
est: porro quod patitur quodque corrumpitur etiam interitum
potest capere, quem deus non capit. at idem alibi animam
diuinam et a deo conlatam confitentes cadunt in testimonium
ipsius animae retorquendum aduersus opinionem superiorem. [*] si eenim anima aut diuina aut a deo data est, sine dubio
datorem suum nouit, et si nouit, utique et timet, et tantum
postremo adauctorem. an non timet quem magis propitium
uelit quam iratum? unde igitur naturalis timor animae in deum,
si deus non nouit irasci? quomodo timetur qui nescit offendi?
quid timetur, nisi ira? unde ira, nisi ex animaduersione?
unde animaduersio, nisi de iudicio? undede iudicium, nisi de
potestate? cuius potestas summa, nisi dei solius? hinc ergo
tibi, anima, de conscientia suppetit domi ac foris nullo irridente,
uel prohibente praedicare, deus uidet omnia, et deo
commendo, et deus reddet, et deus inter nos iudicabit.
unde tibi hoc non Christianae? atque adeo plerumque et uitta
Cereris redimita, et pallio Saturniturni coccinata, et deae Isidis linteata,
in ipsis denique temtemplis deum iudicem imploras. sub
Aesculapio stas, Iunonemnonem in aere exornas, Mineruam † calcias
furuis galeam formis, et neminemem de praesentibus deis contestaris.
in tuo foro aliunde iudicem appellas, in tuis templis
alium deum pateris. o testimoniumnium ueritueritatis, quae apud ipsa
daemonia te testem efficit Christianorum!