De Testimonio Animae (1)

IV. DE TESTIMONIO ANIMAE.

Magna curiositate et maiore longe memoria opus est ad
studendum, si qui uelit ex litteris receptissimis quibusque
philosophorum uel poetarum uel quorumlibet doctrinae ac sapientiae
saecularis magistrorum testimonia excerperepere Christianae
ueritatis, ut aemuli persecutoresque eius de suo proprioio instrumento
et erroris in se et iniquitatis in nos rei reuincantur.
nonnulli quidem, quibus de pristina litteratura et curiositatis
labor et memoriae tenor perseuerauit, ad eum modum opuscula
penes nos condiderunt: commemorantes et contestificantes
in singula rationem et originem et traditionem et argumenta

sententiarum, per quae recognosci possit nihil nos aut nouum

aut portentosum suscepisse, de quo non etiam communes et
publicae litterae ad suffragium nobis patrocinentur, si quid
aut erroris eiecimus aut aequitatis admisimus. sed ne suis
quidem magistris alias probatissimis atque lectissimis fidem
inclinauit humana de incredulitate duritia, sicubi in argumenta
Christianae defensionis impingunt. tunc uani poetae, cum
deos humanis passionibus et fabuis designant, tunc philosophi
duri, cum ueritatis fores pulsantsant. hactenus sapiens et prudens [*]
habebitur, qui pprope Christianum pronuntiauerit, cum, si quid
prudentiae aut sapientiae affectauerit seu caerimonias despuens
seu saeculum reuincens pro Christianono denotetur. iam igitur
nihil nobis erit cum litteris et dodoctrina peruersae felicitatis,
cui in falso potius creditur quam in uero. uiderint, si qui
de unico et solo deo pronuntiauerunt. immo nihil omnino
relatum sit, quod agnoscat Christianus, ne exprobrare possit.
nam et quod relatum est neque omnes sciunt neque qui
sciunt constare confidunt. tanto abest, ut nostris litteris annuant
homines, ad quas nemo uenit nisi iam Christianus.
nouum testimonium aduoco, immo omni litteratura. notius,
omni doctrina agitatius, omni editione uulgatius, toto homine
maius id est totum quod est hominis. consiste in medio,
anima; seu diuina et aeterna res es secundum plures philosophos,
eo magis non mementieriss: seu minime diuina, quoniam
quidem mortalis, ut Epicuro soli uidetur, eo magis mentiri
non debebis, seu de caelo exciperis seu de terra conciperis seu
numeris seu atomis concinnaris seu cum corpore incipis seu
post corpus induceris, undeunde et quoquo modo hominem
facis animal rationale, sensus et scientiae capcapacissimum. sed
non eam te aduoco, quae scholis formata, bybliothecisis exercitata,
academiis et porticibus Atticis pasta sapientiam ructas.
te simplicem et rudem et impolitam et idioticamcam cocompello,
qualem te habent qui te solam habent, illam ipsam de compito,
de triuio, de textrino totam. imperitia tua mihi opus
est, quoniam aliquantulae peritiae tuae nemo credit. ea ex-
postulo quae tecum homini infers, quae aut ex temetipsa aut
ex quocumque auctore tuo sentire didicisti. non es, quod
sciam, ChristiChristiana. fieri enim, non nasci solet Christiana.
tamen nunc a te testimonium flagitant Christiani, ab [*]
extranea aduersus tuos, ut uel tibi erubescant, quod nos ob ea
oderint et inrideant, quae te nunc consciam detineant.