De Pudicitia (15-16)

Si etiam sequentia illius epistolae ad intentationem apostoli
extendas, nec ipsa comparabuntur ad obliterationem incesti,
ne et hic suffundatur apostolus posteriorum incongruentia
sensuum. quale est enim, ut cum maxime incesto fornicatori
postliminium largitus ecclesiasticae pacis statim ingesserit de
auersatione immunditiarum, de amputatione macularum, de exhortatione
sanctimoniarum, quasi nihil contrarium paulo ante
decreuerit? compara denique, an eius sit dicere: propterea
habentes ministrationem istam, secundum quod misericordiam
consecuti sumus, non deficimus, sed abdicamus
occulta dedecoris, qui non dedecoris tantum, sed [*] [*]

et sceleris manifestum dedamnauerit: an eiusdem sit excusare
aliquam impudicitiam qui inter titulos laborum suorum post
angustias atque pressuras, post ieiunia et uigilias castimoniam
quoque praedicarit: an eiusdem sit recipere in communicationem
reprobos quosque qui scribat: quae enim societas iustitiae
et iniquitati? quae autem communicatio luci et
tenebris? quae consonantia Christo et Belial? aut quae
pars fideli cum infideli? aut quis consensus templo
dei et idolis? nonne constanter audire debebit, et quomodo
discernis quae supra incesti restitutione iunxisti? illo enim
concorporato rursus ecclesiae et iustitia cum iniquitate sociatur
et tenebrae cum luce communicant et Belial consonat
Christo et infidelis cum fideli sacramenta participat. et uiderint
idola, ipse templi dei uitiator in templum dei conuenit.
nam et hic, uos enim, inquit, estis templum dei uiui.
dicit enim, quia inhabitabo in uobis, et inambulabo,
et ero deus illorum, et illi erunt mihi populus. propter
quod discedite de medio eorum, separamini et immundum
ne attigeritis. hoc quoque euoluis o apostole,
ut cum maxime ipse tanto immunditiarum gurgiti manum
tradis, immo et ** adhuc superdicis: habentes igitur promissionem
istam, dilecti, emundemus nos ab omni inquinamento
carnis et spiritus perficientes castimoniam
in dei timore. oro te, qui talia infigit mentibus nostris, reuocauerat
aliquem fornicatorem in ecclesiam? an ideo scribit,
ne tibi nunc reuocasse uideatur? haec sicuti et praeteritis
praescribere, ita et sequentibus praeiudicare debebunt. in finem
enim epistolae dicens, ne rursus cum uenero, humiliet [*] [*]
me deus, et lugeam multos eorum qui ante deliquerunt
et paenitentiam non egerunt super immunditia quam
admiserunt, fornicatione et uilitate, non utique recipiendos
constituit, si paenitentiam inissent, quos in ecclesia
inuenturus erat, sed lugendos et sine dubio eiciendos, ut paenitentiam
perderent. et ceterum non competit eum de communicatione
aliquid hic ostendisse, qui eam supra luci et tenebris,
iustitiae et iniquitati negarat. sed ignorant apostolum
omnes isti, qui aliquid contra naturam atque propositum hominis
ipsius, contra formam et regulam doctrinarum eius intellegunt,
ut sanctitatis omnis etiam ex semetipso magistrum,
impuritatis omnis exsecratorem et expiatorem et ubique talem
citius incesto quam alicui humaniori reo ecclesiam reddidisse
praesumant.

Necesse est igitur usque illis apostolum ostendi quem
ego et in secunda Corinthiorum talem defendam qualem in
omnibus litteris noui. qui et in prima primus omnium templum
dei dedicauit: non scitis uos templum dei esse et
in uobis dominum habitare? qui et templo sanciendo
purificandoque aeditualem legem scripsit: si quis templum
dei uitiauerit, uitiabit illum deus; templum enim dei
sanctum est, quod estis uos. age iam, quis omnino uitiatum
a deo redintegrauit id est traditum satanae in interitum
carnis, cum idcirco substruxerit: nemo seducat semetipsum
id est nemo praesumat uitiatum a deo redintegrari denuo
posse? sicut rursus inter cetera, immo et ante cetera, moechos
et fornicatores et molles et masculorum concubitores negans
regnum dei consecuturos praemisit: ne erraueritis, scilicet
si putaueritis eos consecuturos. quibus autem regnum adimitur,
utique nec uita permittitur quae inest regno. etiam ingerens:
sed haec quidem fuistis, sed abluti estis, sed
sanctificati estis in nomine domini Iesu Christi et in
spiritu dei nostri, quanto delicta ista ante lauacrum accepto [*] [*]

facit, tanto post lauacrum inremissibilia constituit, siquidem
denuo ablui non licet. agnosce et in sequentibus Paulum
columnam immobilem disciplinarum: cibi uentri, et uenter
cibis, deus et hunc et illos conficit; corpus autem non
fornicationi, sed deo. faciamus enim hominem, ait
deus, ad imaginem et similitudinem nostram, et fecit
hominem deus, ad imaginem et similitudinem dei fecit
illum. dominus corpori; et sermo enim caro factus est.
deus autem et dominum suscitauit et nos suscitabit
per uirtutem suam, propter corporis scilicet nexum cum
illo. et ideo: non scitis corpora uestra membra Christi?
quia et Christus dei templum. euertite templum hoc,
et ego illud in triduo resuscitabo. auferens membra
Christi faciam membra fornicariae? non scitis, quod,
qui adglutinatur fornicariae, unum corpus efficitur?
erunt enim duo in unam carnem. qui autem adglutinatur
domino, unus est spiritus. fugite fornicationem.
si reuocabilem uenia, quomodo fugiam moechus denuo futurus?
nihil profecero, si eam fugero; unum ero corpus, cui communicando
adglutinabor. omne delictum quod admiserit homo
extra corpus est; qui autem fornicatur, in corpus suum
peccat. ac ne hoc dictum in licentiam fornicationis inuaderes,
ut in rem tuam, non domini delicturus, aufert te tibi, et Christo,
sicut disposuerat, addicit, et non estis uestri, statim opponens,
empti enim estis pretio, sanguine scilicet domini;
glorificate et tollite dominum in corpore uestro. hoc
qui praecipit, uide an ignouerit ei, qui dedecorauerit deum et [*] [*]
qui deiecerit eum de corpore suo et quidem per incestum. si
uis omnem notitiam apostoli ebibere, ut intellegas, quanta secure
censurae omnem siluam libidinum caedat et eradicet et
excaudicet, ne quidquam de recidiuo fruticare permittat, aspice
illum a iusta fruge naturae, a matrimonii dico pomo, animas
ieiunare cupientem. de quibus autem scripsistis, bonum
est homini mulierem non contingere; sed propter fornicationem
unusquisque uxorem suam habeat; uir uxori
et uxor uiro debitum reddat. huius boni fibulam quis illum
nesciat inuitum relaxasse, ut fornicationi obuiam esset? quam
si cui indulsit uel indulget, utique consilium remedii sui infregit
et tenebitur iam frenandis continentiae coniugiis, si
fornicatio, ob quam permittuntur, non timebitur. non enim
timebitur quae ignoscetur. et tamen ignouisse se profitetur
matrimonii usum, non imperasse. uult enim omnes sibi esse
aequales. quando autem licita ignoscuntur, inlicita qui sperant?
innuptis quoque et uiduis bonum esse dicit exemplo eius perseuerare,
si uero deficerent, nubere; quia praeest nubere quam
uri. quibus, oro, ignibus deterius est uri, concupiscentiae an
poenae? atquin si fornicatio habet ueniam, non uritur concupiscentia
eius. apostoli autem magis est poenae ignibus prouidere.
quod si poena est quae urit, ergo ueniam non habet
fornicatio, quam manet poena. interea et diuortium prohibens
pro eo aut uiduitatis perseuerantiam aut reconciliationem pacis
dominico praecepto aduersus moechiam procurat, quia qui dimiserit
uxorem praeter causam moechiae, facit eam
moechari, et qui dimissam a uiro ducit, moechatur.
quanta remedia spiritus sanctus instaurat, ne id scilicet denuo
admittatur quod ignosci denuo non uult? iam si usquequaque [*] [*]
optimam dicit homini sic esse: iunctus es uxori, ne quaesieris
solutionem, ut moechiae locum non des: solutus
es ab uxore, ne quaesieris uxorem, ut opportunitatem
tibi serues: quod et si duxeris uxorem, et si nupserit
uirgo, non peccat, pressuram tamen carnis habebunt
huiusmodi, — et hic parcendo permittit. ceterum
tempus in collecto constituit, ut et qui habent
uxores sic sint tamquam non habentes. praeterit enim
habitus huius mundi, iam scilicet non desiderantis: crescite
et multiplicamini. sic uult nos praeter sollicitudinem
degere, quia innupti de domino curent quomodo placeant
deo, nupti uero de mundo recogitent quomodo
placeant coniugio. sic melius facere pronuntiat uirginis conseruatorem
quam erogatorem. sic et illam beatiorem discernit
quae amisso uiro fidem ingressa amauerit occasionem uiduitatis.
sic haec omnia continentiae consilia ut diuina commendat;
puto, inquit, et ego spirituIl} dei habeo. quis iste
est adsertor audacissimus omnis impudicitiae, moechorum et
fornicatorum et incestorum plane fidelissimus aduocatus, quibus
honorandis suscepit hanc causam aduersus spiritum sanctum,
ut falsum testimonium recitet de apostolo eius? nihil tale
Paulus indulsit, qui totam carnis necessitatem de probis etiam
titulis obliterare conatur. indulget sane non adulteria, sed
nuptias. parcit sane matrimoniis, non stupris. temptat ne
naturae quidem ignoscere, ne culpae blandiatur? studet compescere
benedictionis concubitum, ne maledictionis excusetur.
hoc ei supererat, carnem uel a sordibus purgare; a maculis
enim non potest. sed est hoc sollemne peruersis et idiotis
haereticis, iam et psychicis uniuersis, alicuius capituli ancipitis [*] [*]
occasione aduersus exercitum sententiarum instrumenti totius
armari.