De Patientia (8)

Ipsam animam ipsumque corpus in saeculo isto èXPOsitum
omnibus ad iniuriam gerimus eiusque iniuriae patientiam
summus: minorum delibatione laedemur? absit \'a seruo
Christi tale inquinamentum, ut patientia maioribus temptationinus
praeparata in friuolis excidat! si manu quis temptauerit
prouocare, praesto est dominica monela: uerberanti te,
inquit, in faciem etiam alteram genam obuerte.
fatigetur improbitas patientia tua; quiuis ictus illi sit dolore
et contumelia constrictus. plus improbum illum caedis sustinendo,
grauius a domino uapulaturum; ab eo enim uapulabit,
cuius gratia sustines. si linguae amaritudo maledicto siue
conuicio eruperit, respice dictum: cum uos maledixerint,
gaudete. dominus ipse maledictus in lege est et tamen
solus est benedictus. igitur dominum serui consequamur et
maledicamur patienter, ut benedicti esse possimus. si parum
aequanimiter audiam dictum aliquod in me proteruum aut
nequam, reddam et ipse amaritudinis uicem necesse est,
aut cruciabor impatientia muta. cum ergo (re)percussero
maledictis, quomodo secutus inueniar doctrinam domini,
qua traditum est non uasculorum inquinamentis, sed eorum,
quae ex ore promuntur, hominem communicari, item: [*] [*]

manere nos omnis uani et superuacui dicti reatum? sequitur
ergo, ut a quo nos dominus arcet, idem ab alio aequanimiter
pati admoneat. hic iam uide patientiae uoluptatem. nam omnis
iniuria, seu lingua seu manu incussa, cum patientiam offenderit,
eodem exitu dispungetur, quo telum aliquod in petra
constantissimae duritiae libratum et obtusum. concidet enim
ibidem inrita opera et infructuosa et nonnumquam repercussum
in eum, qui misit, reciproco impetu saeuiet. nempe idcirco
quis te, laedit, ut doleas, quia fructus laedentis in dolore laesi
est. ergo cum fructum eius euerteris non dolendo, ipse doleat
necesse est amissione fructus sui. tunc tu non modo inlaesus
abis, quod etiam solum tibi sufficit, sed insuper aduersarii
tui et frustratione oblectatus et dolore defensus. haec est
patientiae utilitas et uoluptas.