De Patientia (7)

Hoc principali praecepto, quo ne digne quidem malefacere
concessum, uniuersa patientiae disciplina succincta est.
iam uero percurrentibus nobis causas impatientiae cetera
quoque praecepta suis locis respondebunt. si detrimento rei
familiaris animus concitatur, omni paene in loco contemnendo
saeculo scripturis dominicis commonetur; nec maior ad pecuniae
contemptum exhortatio subiacet, quam quod ipse dominus
in nullis diuitiis inuenitur. semper pauperes iustificat, diuites
praedamnat. ita detriment(or)um patientiae fastidium opulentiae
praeministrauit, demonstrans per abiectionem diuitiarum laesuras
quoque earum computandas non esse. quod ergo nobis
appetere minime opus est, quia nec dominus appetiuit, detruncatum
uel etiam ademptum non aegre sustinere debemus.
cupiditatem omnium malorum radicem spiritus domini per
apostolum pronuntiauit. eam non in concupiscentia alieni
tantum constitutam interpretemur: nam et quod nostrum uidetur
alienum est; nihil enim nostrum, quoniam dei omnia, cuius
ipsi quoque nos. itaque si damno adfecti impatienter [*] [*]

senserimus, . de non nostro amissum dolentes adfines cupiditatis
deprehendemur.. alienum quaerimus, cum alienum amissum
aegre sustinemus. qui damni impatientia concitatur terrena
caelestibus anteponendo, de proximo in deum peccat. spiritum
enim, quem a domino sumpsit, saecularis rei gratia concutit.
libenter igitur terrena amittamus, (ut) caelestia tueamur.
totum licet saeculum pereat, dum patientiam lucrifaciam. iam
qui minutum sibi aliquid aut furto aut ui aut etiam ignauia
non constanter sustinere constituit, nescio an facile uel ex
animo ipse rei suae manum inferre possit in causa elemosynae.
quis enim ab alio secari omnino non sustinens ipse ferrum
in corpore suo ducit? patientia in detrimentis exercitatio
est largiendi et communicandi. non piget donare eum, qui
non timet perdere. alioquin quomodo duas habens tunicas
alteram earum nudo dabit, nisi idem sit, qui auferenti tunicam
etiam pallium offerre possit? quomodo amicos de mammona
. fabricabimus nobis, si eum in tantum amauerimus,
ut amissum non sufferamus? peribimus cum perdito qui
hic inuenimus ubi habemus amittere. gentilium est omnibus
detrimentis impatientiam adhibere, qui rem pecuniariam
fortasse animae anteponant., nam id faciunt, cum lucri cupiditatibus
quaestuosa pericula mercimoniorum in mari exercent,
cum pecuniae causa etiam in foro nihil f damnationi timendum
adgredi dubitant, cum denique ludo et castris sese
locant, cum peruia inmemores bestiarum latrocinantur. nos
uero secundum diuersitatem, qua cum illis sumus, non [*] [*]
animam pro pecunia, sed pecuniam pro anima deponere conuenit,
seu sponte in largiendo seu patienter in amittendo.