De Patientia (14)

His patientiae uiribus secatur Esaias et de domino non
tacet, lapidatur Stephanus et ueniam hostibus suis postulat.
o felicissimum illum quoque, qui omnem patientiae speciem
aduersus omnem diaboli uim expunxit! quem non abactae
greges, non] illae in pecore diuitiae, non filii uno ruinae
impetu adempti, non ipsius denique corporis in uulnere crucia.
tus a patientia fide domino dedita exclusit, quem diabolus
totis uiribus frustra cecidit. neque enim a respectu dei tot
doloribus auocatus ille est, sed constitit nobis in exemplum
et testimonium tam spiritu quam carne tam animo quam
corpore patientiae perpetrandae, ut neque damnis saecularium
nec amissionibus carissimorum nec corporis quidem
conflictationibus succidamus. quale in illo uiro feretrum deus
de diabolo extruxit, quale uexillum de inimico gloriae suae [*] [*]

extulit, cum ille homo ad omnem acerbum nuntium nihil\'
ex ore promeret nisi deo gratias, cum uxorem iam malis:
delassatam et ad praua remedia suadentem execraretur! quid
ridebat deus, quid dissecabatur malus, cum Iob inmundum
ulceris sui redundantiam magna aequanimitate destringeret,
cum erumpentes bestiolas inde in eosdem specus et pastus
refossae carnis ludendo reuocaret! itaque operarius ille
uictoriae dei retusis omnibus iaculis temptationum lorica
clipeoque patientiae et integritatem mox corporis a deo recuperauit
et quae amiserat conduplicata possedit et si filios quoque
restitui uoluisset, pater iterum uocaretur. sed maluit in illo
die reddi sibi: tantum gaudii, securus de domino, distulit: sustinuit
iam uoluntariam orbitatem, ne sine aliqua patientia uiueret.