De Oratione (3)

Nomen dei patris nemini proditum fuerat. etiam qui de
ipso interrogauerat, Moyses, aliud quidem nomen audierat.
nobis reuelatum est in filio.

iam quis enim filius? nouum
patris nomen est. ego ueni, inquit, in nomine patris, et
rursus: pater, glorifica nomen tuum, et apertius: nomen
tuum manifestaui hominibus. id ergo ut sanctificetur
postulamus. non quod deceat homines bene deo optare, quasi
sit et alius de quo ei possit optari aut laboret, nisi optemus.
plane benedici deum omni loco ac tempore condecet ob debitam
semper memoriam beneficiorum eius ab omni homine. sed et
hoc benedictionis uice fungitur. ceterum quando non sanctum
et sanctificatum est per semetipsum nomen dei, cum ceteros
sanctificet ex semetipso? cui illa angelorum circumstantia non
cessat dicere: sanctus, sanctus, sanctus. proinde igitur
et nos angelorum, si meruerimus, candidati, iam hinc caelestem
illam in deum uocem et officium futurae claritatis ediscimus.
hoc quantum ad gloriam dei. alioquin quantum ad nostram
petitionem, cum dicimus: BANCTIFICETUR \'NOMEN TUUM, id petimus,
ut sanctificetur in nobis, qui in illo sumus, simul et
in ceteris, quos adhuc gratia dei expectat, ut et huic praecepto [*] [*]
pareamus orando pro omnibus, etiam pro inimicis nostris.
ideoque suspensa enuntiatione non dicentes, sanctificetur in
nobis, in omnibus dicimus.