De Oratione (14-17)

Omnibus licet membris lauet quotidie Israel, numquam
tamen mundus est. certe manus eius semper inmundae, sanguine
prophetarum et ipsius domini incrustatae in aeternum;
et ideo conscientia patrum hereditarii rei nec attollere eas ad
dominum audent, ne exclamet aliquis Eseias, ne exhorreat
Christus. nos uero non attollimus tantum, sed etiam expandimus,
et dominicam passionem modulantes et orantes confitemur
Christo.

Sed quoniam unum aliquod attigimus uacuae obseruationis,
non pigebit cetera quoque denotare, quibus merito uanitas
exprobranda est, siquidem sine ullius aut dominici aut
apostolici praecepti auctoritate fiunt. huiusmodi enim non religioni,
sed superstitioni deputantur, affectata et coacta et curiosi
potius quam rationalis officii, certe uel eo coercenda, quod
gentilibus adaequent. ut est quorundam expositis paenulis orationem
facere; sic enim adeunt ad idola nationes. quod utique
si fieri oporteret, apostoli, qui de habitu orandi docent,
comprehendissent; nisi si qui putant Paulum paenulam suam

Item quod adsignata oratione assidendi mos est quibusdam,
non perspicio rationem, nisi quam pueri uolunt. quid
enim, si Hermas ille, cuius scriptura fere \'pastor\' inscribitur,
transacta oratione non super lectum assedisset, uerum aliud
quid fecisset, id quoque ad obseruationem uindicaremus? utique
non. simpliciter enim et nunc positum est, cum adorassem
et assedissem super lectum, ad ordinem narrationis,
non ad instar disciplinae. alioquin nusquam erit adorandum,
nisi ubi fuerit lectus. immo contra scripturam
fecerit, si quis in cathedra aut subsellio sederit. porro cum
perinde faciant nationes adoratis sigillaribus suis residendo,
uel propterea in nobis reprehendi meretur, quod apud idola
celebratur. eo apponitur et inreuerentiae crimen, etiam ipsis
nationibus, si quid saperent, intellegendum. si quidem inreuerens
est assidere sub conspectu contraque conspectum eius
quem cum maxime reuerearis ac uenereris, quanto magis sub
conspectu dei uiui angelo adhuc orationis adstante factum istud
inreligiosissimum est? nisi exprobramus deo, quod nos oratio
fatigauerit.

Atquin cum modestia et humilitate adorantes magis commendabimus
deo preces nostras ne ipsis quidem manibus sublimius
elatis, sed temperate ac probe elatis, ne uultu quidem
in audaciam erecto. nam et ille publicanus, qui non tantum
prece, sed et uultu humiliatus atque deiectus orabat, iustificatior
Pharisaeo