De Oratione (11-15)

Ne quantum a praeceptis, tantum ab auribus dei longe
simus, memoria praeceptorum uiam orationibus sternit ad
, caelum; quorum praecipuum est, ne prius ascendamus ad altare
dei, quam, si quid discordiae uel offensae cum fratribus
contraxerimus, resoluamus. quale est enim ad pacem dei accedere
sine pace? ad remissionem debitorum cum retentione? [*]. [*]

Nec ab ira solummodo, sed omni omnino confusione
animi libera esse debet orationis intentio de tali spiritu emissa,
qualis est spiritus ad quem mittitur. neque enim agnosci poterit
spiritu sancto spiritus inquinatus aut tristis a laeto aut
impeditus a libero. nemo aduersarium recipit, nemo nisi
comparem suum admittit.

Ceterum quae ratio est, manibus quidem ablutis, spiritu
uero sordente orationem obire, quando et ipsis manibus
spiritales munditiae sint necessariae, ut a falso, a caede, a
saeuitia, a ueneficiis, ab idololatria ceterisque maculis, quae
spiritu conceptae manuum opera transiguntur, purae alleuentur?

Omnibus licet membris lauet quotidie Israel, numquam
tamen mundus est. certe manus eius semper inmundae, sanguine
prophetarum et ipsius domini incrustatae in aeternum;
et ideo conscientia patrum hereditarii rei nec attollere eas ad
dominum audent, ne exclamet aliquis Eseias, ne exhorreat
Christus. nos uero non attollimus tantum, sed etiam expandimus,
et dominicam passionem modulantes et orantes confitemur
Christo.

Sed quoniam unum aliquod attigimus uacuae obseruationis,
non pigebit cetera quoque denotare, quibus merito uanitas
exprobranda est, siquidem sine ullius aut dominici aut
apostolici praecepti auctoritate fiunt. huiusmodi enim non religioni,
sed superstitioni deputantur, affectata et coacta et curiosi
potius quam rationalis officii, certe uel eo coercenda, quod
gentilibus adaequent. ut est quorundam expositis paenulis orationem
facere; sic enim adeunt ad idola nationes. quod utique
si fieri oporteret, apostoli, qui de habitu orandi docent,
comprehendissent; nisi si qui putant Paulum paenulam suam