De Ieiunio Adversus Psychicos (6)

Nunc si temere rationes castigati a deo uictus et castigandi
propter deum a nobis ad primordiorum experimenta reuocauimus,
conscientiam communem consulamus. ipsa natura
enuntiabit, quales nos ante pabulum et potum in uirgine adhuc
saliua exhibere consuerit rebus dumtaxat sensu agendis,
quo diuina tractantur, si multo pollentioris mentis, si multo
uiuacioris cordis, quam cum totum illud domicilium interioris
hominis escis stipatum, uinis inundatum, decoquendis iam stercoribus
exaestuans praemeditatorium efficitur latrinarum, in quo
plane nihil tam in proximo supersit quam ad lasciuiam sapere.
manducauit populus et bibit, et surrexerunt ludere.
intellege sanctae scripturae uerecundiam: lusum nisi impudicum
non denotasset. ceterum quotusquisque meminerit religionis
occupatis memoriae locis, impeditis sapientiae membris? nemo
ita ut decet, ita ut par est, ita ut utile est, recordabitur dei
eo in tempore, quo ipsum sibi hominem excidere sollemne est.
omnem disciplinam uictus aut occidit aut uulnerat. mentior,
si non dominus ipse obliuionem sui exprobrans Israeli causam
plenitudini reputat. incrassatus est dilectus et pinguefactus
et dilatatus est, et dereliquit deum, qui fecit
eum, et abscessit a domino salutificatore suo. denique
in eodem Deuteronomio eandem causam praecaueri iubens,
ne, inquit, cum manducaueris et biberis et domos optimas
aedificaueris, ouibus et bubus tuis multiplicatis
et argento et auro extollatur cor tuum et obliuiscaris
domini dei tui. praeposuit corruptelae diuitiarum edacitatis
enormitatem, cui ipsae diuitiae procurant. per illam scilicet
incrassatum erat cor populi, ne oculis uideret et auribus audiret
et corde coniceret adipibus obstructo, quas nominatim esui
abstulit dedocens hominem saginae studere. ceterum cui cor
erectum potius inueniebatur quam impinguatum, qui [*] [*]

quadraginta diebus totidemque noctibus supra humanae naturae facultatem
ieiunium perennauit spiritali fide uirtutem subministrante,
et uidit oculis dei gloriam et audiuit auribus dei
uocem et corde coniecit dei legem iam tunc docentis non in
solo pane uiuere hominem, sed in omni uerbo dei, cum quidem
nec ipsum Moysen deo pastum inediamque eius nomine
saginatam constanter contemplari ualeret pinguior populus.
merito igitur etiam in carne se dominus ei ostendit collegae
ieiuniorum suorum, non minus et Heliae. nam et Helias hoc
primum, quod famem fuerat imprecatus, satis iam se ieiuniis
uouerat. uiuit, inquit, dominus, cui adsisto in conspectu
eius, si erit ros istis annis et imber. dehinc minantem
Iezabel fugiens post unicum pabulum et potum, quem ab angelo
expergefactus inuenerat, et ipse quadraginta diebus et
noctibus uacuo uentre, arido ore peruenit in montem Choreb,
ubi cum in speluncam deuertisset, quam familiari congressu
dei exceptus est! quid tu Helia hic? multo amicior ista
uox quam Adam ubi es? illa enim pasto homini minabatur,
ista ieiuno blandiebatur. tanta est circumscripti uictus.
praerogatiua, ut deum praestet homini contubernalem, parem
reuera pari. si enim deus aeternus non esuriet, ut testatur
per Esaiam, hoc erit tempus, quo homo deo adaequetur, cum
sine pabulo uiuit.