De Ieiunio Adversus Psychicos (4-5)

Haec ratio seruabatur apud prouidentiam dei pro temporibus
omnia modulantis, ne quis ex diuerso ad deiciendam
propositionem nostram, cur ergo, dicat, non statim deus aliquam
uictus constituit castigationem, quin immo et auxit permissionem?
nam in primordio quidem herbidum solummodo et
arboreum homini pabulum addixerat: ecce dedi uobis omne
faenum sementiuum seminans semen quod est super
terram, et omne lignum quod habet in semetipso
fructum seminis sementiui uobis erit in escam. postea
uero ad Noe enumerata subiectione omnium bestiarum terrae
et uolatilium caeli et mouentium in terra et piscium maris
et omnis serpentis, erunt, inquit, uobis in escam: uelut
holera faeni dedi uobis uniuersa, uerum carnem in
sanguine animae suae non edetis. nam et hoc ipso,
quod eam solam carnem esui eximit, cuius anima non per
sanguinem effunditur, omnis reliquae carnis usum concessisse
manifestum est. ad haec respondemus non competisse onerari
hominem aliqua adhuc abstinentiae lege, qui cum maxime
tam leuem interdictionem unius scilicet pomi tolerare non
potuit; remissum itaque illum libertate ipsa corroborandum.
aeque post diluuium in reformatione generis humani suffecisse
unam interim legem a sanguine abstinendi permisso usu ceterorum.
iam enim iudicium dominus ostenderat per diluuium,
adhuc etiam comminatus fuerat per exquisitionem sanguinis
de manu fratris et de manu bestiae omnis. itaque iustitiam
iudicii praeministrans materiam libertatis emisit per ueniam
supparans disciplinam, permittens omnia, ut demeret quaedam,
plus exacturus, si plus commisisset, abstinentiam imperaturus,
cum indulgentiam praemisisset, quo magis, ut diximus, [*] [*]

Denique ubi iam et familiaris populus allegi deo coepit
et restitutio hominis imbui potuit, tunc leges disciplinaeque
omnes impositae, etiam quae decerperent uictum, ademptis
quibusdam ueluti immundis, quo facilius aliquando ieiunia toleraret
homo perpetua in quibusdam abstinentia usus. nam
et primus populus primi hominis resculpserat crimen pronior
uentri quam deo deprehensus, cum de duritia Aegyptiae seruitutis
ualida manu dei et sublimi brachio ereptus dominus
eius uisus est, terrae lacte et melle mananti destinatus, statim
autem solitudinis incopiosae circumspectu scandalizatus, saturitatis
Aegyptiae detrimenta suspirans in Moysen et Aaron
mussitauit: utinam obiissemus percussi a domino in
terra Aegypti, quando super ollas carnium sedebamus
et panes in plenitudinem comedebamus. quomodo
eduxisti nos in haec deserta ad interficiendam synagogam
istam fame? eadem uentris praelatione deploraturus
erat eosdem duces suos et dei arbitros, quos desiderio carnis
et recordatu Aegyptiarum copiarum exacerbabat. quis nos
uescet carne? uenerunt in mentem nobis pisces quos
in Aegypto edebamus gratis, et cucumeres et pepones
et porri et cepe et allia. at nunc anima nostra arida,
nihil nisi manna uident oculi nostri. ita et illis xerophagiae
panis angelici displicebant, allium potius et cepe quam
caelum fragrare malebant. et ideo tam ingratis gratiora et
esculentiora quaeque detracta sunt, puniendae simul gulae et
exercendae continentiae causa, ut illa damnaretur, ista erudiretur.
[*] [*]