De Ieiunio Adversus Psychicos (2-3)

Nam quod ad ieiunia pertineat, certos dies a deo constitutos
opponunt, ut cum in Leuitico praecipit dominus Moysi
decimam mensis septimi diem placationis, sancta, inquiens,
erit uobis dies, et uexabitis animas uestras, et omnis
anima, quae uexata non fuerit in illa die, exterminabitur
de populo suo. certe in euangelio illos dies ieiuniis.
determinatos putant, in quibus ablatus est sponsus, et hos
esse iam solos legitimos ieiuniorum Christianorum abolitis legalibus
et propheticis uetustatibus. ubi uolunt enim, adgnoscunt
quid sapiat lex et prophetae usque ad Iohannem. itaque
de cetero indifferenter ieiunandum ex arbitrio, non ex imperio
nouae disciplinae, pro temporibus et causis uniuscuiusque; sic
et apostolos obseruasse, nullum aliud imponentes iugum certorum
et in commune omnibus obeundorum ieiuniorum, proinde
nec stationum, quae et ipsae suos quidem dies habeant quartae
feriae et sextae, passiue tamen currant, neque sub lege praecepti
neque ultra supremam diei, quando et orationes fere hora
nona concludat de Petri exemplo, quod Actis refertur. xerophagias
uero nouum adfectati officii nomen et proximum ethnicae
superstitioni, quales castimoniae Apim, Isidem et Magnam [*] [*] [*]

Matrem certorum eduliorum exceptione purificant, cum fides
libera in Christo ne Iudaicae quidem legi abstinentiam quorundam
ciborum debeat, semel in totum macellum ab apostolo
admissa, detestatore eorum qui sicut nubere prohibeant, ita
iubeant cibis abstinere a deo conditis. et ideo nos esse iam
tunc praenotatos in nouissimis temporibus abscedentes
a fide, intendentes spiritibus mundi seductoribus, doctrinis
mendaciloquorum inustam habentes conscientiam.
quibus, oro te, ignibus? credo, quibus nuptias saepe
deducimus et cenas quotidie coquimus? sic et cum Galatis nos
quoque percuti aiunt obseruatores dierum et mensium et annorum.
iaculantur interea et Esaiam pronuntiasse: non tale ieiunium
dominus elegit, id est non abstinentiam cibi, sed
opera iustitiae, quae subtexit; et ipsum dominum in euangelio
ad omnem circa uictum scrupulositatem compendio respondisse,
non his communicari hominem quae in os inferantur, sed
quae ex ore proferantur, cum et ipse manducaret et biberet usque
in notationem: ecce homo uorator et potator! sic et apostolum
docere, quod esca nos deo non commendet, neque
abundantes, si edamus, neque deficientes, si non edamus.
his et huiusmodi sensibus eo iam subtiliter tendunt, ut
unusquisque pronior uentri possit superuacua nec adeo necessaria
existimare sublati uel deminuti uel demorati cibi officia, praeponente
scilicet deo iustitiae et innocentiae opera. et scimus,
quales sint carnalium commodorum suasoriae, quam facile dicatur:
opus est de totis praecordiis credam, diligam deum et
proximum tamquam me. in his enim duobus praeceptis tota
lex pendet et prophetae, non in pulmonum et intestinorum
meorum inanitate. [*] [*]

Itaque nos hoc prius affirmare debemus quod occulte subrui
periclitatur, quantum ualeat apud deum inanitas ista, et ante
omnia, unde ratio ipsa processerit hoc modo promerendi deum.
tunc enim agnoscetur obseruationis necessitas, cum eluxerit
rationis auctoritas a primordio recensendae. acceperat Adam
a deo legem non gustandi de arbore agnitionis boni et mali,
moriturus si gustasset. uerum et ipse tunc in psychicum reuersus
post ecstasin spiritalem, in qua magnum illud sacramentum
in Christum et ecclesiam prophetauerat, nec iam
capiens quae erant spiritus, facilius uentri quam deo cessit,
pabulo potius quam praecepto annuit, salutem gula uendidit.
manducauit denique et periit, saluus alioquin, si uni arbusculae
ieiunare maluisset; ut iam hinc animalis fides semen suum
recognoscat exinde deducens carnalium adpetitionem et spiritalium
recusationem. teneo igitur a primordio homicidam
gulam tormentis atque suppliciis inediae puniendam, etiamsi
deus nulla ieiunia praecepisset. ostendens tamen, unde sit
occisus Adam, mihi reliquerat intellegenda remedia offensae,
qui offensam demonstrarat. ultro cibum, quibus modis quibusque
temporibus potuissem, pro ueneno deputarem et antidotum
famem sumerem, per quam purgarem mortis a primordio
causam in me quoque cum ipso genere transductam, certus
hoc deum uelle cuius contrarium noluit satisque confidens placituram
illi continentiae curam, a quo damnatam comperissem
incontinentiae culpam. porro, cum et ipse ieiunium mandet
et animam conquassatam proprie utique cibi angustiis sacrificium
appellet, quis iam dubitabit omnium erga uictum macerationum
hanc fuisse rationem, qua rursus interdicto cibo et
obseruato praecepto primordiale iam delictum expiaretur, ut
homo per eandem materiam causae satis deo faciat per quam
offenderat id est per cibi interdictionem, atque ita salutem [*] [*]

aemulo modo redaccenderet inedia, sicut extinxerat sagina, pro
unico inlicito plura licita contemnens?