De Ieiunio Adversus Psychicos (14-15)

Horum igitur tempora obseruantes et dies et menses et
annos galaticamur? plane, si Iudaicarum caeremoniarum, si
legalium sollemnitatum obseruantes sumus; illas enim apostolus
dedocet compescens ueteris testamenti in Christo sepulti perseuerantiam
et noui sistens. quod si noua conditio in Christo,
noua et sollemnia esse debebunt: aut si omnem in totum [*] [*]

deuotionem temporum et dierum et mensium et annorum erasit
apostolus, cur pascha celebramus annuo circulo in mense
primo? cur quinquaginta exinde diebus in omni exultatione decurrimus?
cur stationibus quartam et sextam sabbati dicamus
et ieiuniis parasceuen? quamquam uos etiam sabbatum, si
quando, continuatis, numquam nisi in pascha ieiunandum secundum
rationem alibi redditam. nobis certe omnis dies etiam
uulgata consecratione celebratur. nec ergo apud apostolum
differentiae ratio, distinguentem noua et uetera. sed et hic
inaequalitas uestra ridebitur, cum uetustatum formam nobis
exprobratis in quo causam nouitatis accusatis.

Reprobat etiam illos qui iubeant cibis abstinere, sed de
prouidentia spiritus sancti, praedamnans iam haereticos perpetuam
abstinentiam praecepturos ad destruenda et despicienda
opera creatoris, quales inueniam apud Marcionem, apud Tatianum,
apud Iouem, hodiernum de Pythagora haereticum, non .
apud paracletum. quantula est enim apud nos interdictio ciborum?
duas in anno hebdomadas xerophagiarum nec totas,
exceptis scilicet sabbatis et dominicis, offerimus deo abstinentes
ab eis quae non reicimus, sed differimus. atqui ad Romanos
scribens uos nunc compungit detractatores\' huius officii. ne .
propter pabulum solueritis, inquit, opus dei. quod opus?
de quo ait: bonum est carnem non edere et uinum non
potare. nam qui in istis seruit, placabilis et propitiabilis deo
nostro est. quidam credit omnia manducanda esse,
quidam autem infirmus holera uescitur; qui manducat,
ne nullificet non manducantem. tu quis es, qui alienum
seruum iudicas? et qui manducat et qui non manducat,
deo agit gratias. cum autem humano arbitrio
uetet controuersiam fieri, quanto magis diuino? ita sciebat [*] [*]

quosdam castigatores et interdictores uictus incusare, qui ex
fastidio, non qui ex officio abstinerent, probare uero qui in
honorem, non qui in conuicium creatoris. et si claues macelli
tibi tradidit permittens esui omnia ad constituendam idolothytorum
exceptionem, non tamen in macello regnum dei inclusit.
nec enim, inquit, esus aut potus est dei regnum, et,
esca nos deo non commendat, non ut de arida dictum
putes, sed potius de uncta et accurata, siquidem subiciens: nec
si manducauerimus, abundabimus, nec si non manducauerimus,
deficiemus, tibi magis intonat, qui abundare te
existimas, si edas, et deficere, si non edas, et ideo ista detractas.
dominum quoque quam indigne ad tuam libidinem interpretaris
passim manducantem et bibentem, sed puto, quod etiam ieiunarit,
qui beatos non saturatos, sed esurientes et sitientes pronuntiarit,
qui escam profitebatur, non quam discipuli existimarant, sed
paterni operis perfectionem, docens operari escam quae permanet
in uitam aeternam, in ordinaria etiam oratione panem
mandans postulandum, non et Attalicas diuitias. sic et Esaias
non negauit deum elegisse ieiunium, sed quale non elegerit
enumerauit. in diebus enim, inquit, ieiuniorum uestrorum
inueniuntur uoluntates uestrae, et omnes subiectos
uobis succutitis aut ad conuicia et lites ieiunatis et
caeditis pugnis. non tale ieiunium ego elegi, sed
quale subiecit, et subiciendo non abstulit, sed confirmauit.