De Ieiunio Adversus Psychicos (12-13)

Iam enim et in ista specie ditati saturatique regnatis,
non delicta incursantes, quae ieiuniis elimentur, nec reuelationum
scientia indigentes, quae xerophagiis extorqueantur,
nec bella propria metuentes, quae stationibus discutiantur.
ut ab Iohanne paracletus obmutuisset, et ipsi nobis prophetae
in hanc maxime causam extitissemus, iam non dico ad exorandam
dei iram nec ad impetrandam tutelam eius aut gratiam,
sed ad praemuniendam per nosmet ipsos nouissimorum temporum
condicionem indicentes omnem Tonueivoippovrjariv, cum carcer
ediscendus et fames ac sitis exercendae et tam inediae quam
anxii uictus tolerantia usurpanda sit, ut in carcerem talis introeat
Christianus, qualis inde prodisset, non poenam illic passurus,
sed disciplinam, nec saeculi tormenta, sed sua officia,
eoque fidentior processurus ad certamen e custodia abusus
nihil habens carnis, sic ut nec habeant tormenta materiam,
cum sola et arida sit cute loricatus, et contra ungulas corneus,
praemisso iam sanguinis suco tamquam animae impedimentis,
properante iam et ipsa, quae iam saepe ieiunans mortem de
proximo norit. plane uestrum est in carceribus popinas exhibere
martyribus incertis, ne consuetudinem quaerant, ne
taedeat uitae, ne noua abstinentiae disciplina scandalizentur,
quam nec ille Pristinus uester non Christianus martyr adtigerat,
quem ex facultate custodiae liberae aliquamdiu fartum, [*] [*]

omnibus balneis quasi baptismate melioribus et omnibus luxuriae
secessibus quasi ecclesia secretioribus et omnibus uitae
istius inlecebris quasi aeterna dignioribus hoc puto obligatum
mori uellet, postremo ipso tribunalis die luce summa condito
mero tamquam antidoto praemedicatum ita eneruastis, ut
paucis ungulis titillatus (hoc enim ebrietas sentiebat) quem
dominum confiteretur interroganti praesidi respondere non potuerit
amplius, atque ita de hoc iam extortus, cum singultus
et ructus solos haberet, in ipsa negatione discessit. ideo sobrietatis
disciplinam qui praedicant, pseudoprophetae, ideo haeretici,
qui obseruant. quid ergo cessatis paracletum, quem in
Montano negatis, in Apicio credere?

Praescribitis constituta esse sollemnia huic fidei scripturis
uel traditione maiorum nihilque obseruationis amplius
adiciendum ob illicitum innouationis. state in isto gradu, si
potestis. ecce enim conuenio uos et praeter pascha ieiunantes
citra illos dies, quibus ablatus est sponsus, et stationum semiieiunia
interponentes, et uos interdum pane et aqua uictitantes,
ut cuique uisum est. denique respondetis haec ex arbitrio
agenda, non ex imperio. mouistis igitur gradum excedendo
traditionem, cum quae non sunt constituta obitis. quale
est autem, ut tuo arbitrio permittas, quod imperio dei non
das? plus humanae licebit uoluntati quam diuinae potestati?
ego me saeculo, non deo liberum memini. sic meum est ultro
officium facere domino, sic indicere illius est. non tantum
obsequi ei debeo, sed et adulari; illud enim imperio eius, hoc
arbitrio meo praesto. bene autem, quod et episcopi uniuersae
plebi mandare ieiunia adsolent, non dico de industria stipium
conferendarum, ut uestrae capturae est, sed interdum et ex
aliqua sollicitudinis ecclesiasticae causa. itaque si et ex
hominis edicto et in unum omnes \'tCl\'itEtVoą\'póV\'tjatv agitatis, [*] [*]

quomodo in nobis ipsam quoque unitatem ieiunationum et xerophagiarum
et stationum denotatis? nisi forte in senatus consulta
et in principum mandata coitionibus opposita delinquimus.
spiritus sanctus, cum in quibus uellet terris et per quos uellet
praedicaret, ex prouidentia imminentium siue ecclesiasticarum
temptationum siue mundialium plagarum, qua paracletus id
est aduocatus ad exorandum iudicem dicitur, huiusmodi officiorum
remedia mandabat, puta, nunc ad exercendam sobrietatis
et abstinentiae disciplinam; hunc qui recipimus, necessario
etiam quae tunc constituit obseruamus. aspice ad Iudaicos
fastos et inuenies nihil nouum, si, quae patribus sunt praecepta,
omnis deinceps posteritas hereditaria religione custodit.
aguntur praeterea per Graecias illa certis in locis concilia ex
uniuersis ecclesiis, per quae et altiora quaeque in commune
tractantur, et ipsa repraesentatio totius nominis Christiani
magna ueneratione celebratur. et hoc quam dignum fide
auspicante congregari undique ad Christum! uide, quam
bonum et quam iucundum habitare fratres in unum!
! hoc tu psallere non facile nosti, nisi quo tempore cum compluribus
cenas. conuentus autem illi stationibus prius et ieiunationibus
operati dolere cum dolentibus et ita demum congaudere
gaudentibus norunt. si et ista sollemnia, quibus tunc praesens
patrocinatus est sermo, nos quoque in diuersis prouinciis fungimur
in spiritu inuicem repraesentati, lex est sacramenti.