De Ieiunio Adversus Psychicos (10-11)

Aeque stationes nostras ut indictas, quasdam uero et in
serum constitutas nouitatis nomine incusant, hoc quoque munus
et ex arbitrio obeundum esse dicentes et non ultra nonam
detinendum, de suo scilicet more. sed quod pertineat ad indictionis
quaestionem, semel pro omnibus causis respondebo.
nunc ad proprium huius speciei articulum, de modo temporis
dico, de ipsis prius expostulandum, unde hanc formam nona
i dirimendis stationibus praescribant. si, qua Petrus et qui cum
eo ad horam nonam orationis templum introgressi leguntur,
quis mihi probabit illos ea die statione functos, ut horam nonam
ad clausulam et expunctionem stationis interpretetur?
atqui facilius inuenias Petrum hora sexta capiendi cibi causa
prius in superiora ad orandum ascendisse, quo magis sexta
diei finiri officio huic possit, quae illud absolutura post orationem
uidebatur. porro cum in eodem commentario Lucae et
tertia hora orationis demonstretur, sub qua spiritu sancto initiati
pro ebriis habebantur, et sexta, qua Petrus ascendit in
superiora, et nona, qua templum sunt introgressi, cur non
intellegamus salua plane indifferentia semper et ubique et omni
tempore orandi tamen tres istas horas ut insigniores in rebus
humanis, quae diem distribuunt, quae negotia distinguunt, quae [*] [*]

publice resonant, ita et sollemniores fuisse in orationibus di-.
uinis? quod etiam suadet Danielis quoque argumentum ter.
die orantis, utique per aliquarum horarum exceptionem, non
aliarum autem quam insigniorum, exinde apostolicarum, tertiae,
sextae, nonae. hinc itaque et Petrum dicam ex uetere potius
usu nonam obseruasse tertio orantem supremae orationis munere.
haec autem propter illos qui se putant ex forma Petri
agere, quam ignorant; non quasi respuamus nonam, cui et
quarta sabbati et sexta plurimum fungimur, sed quia eorum
quae ex traditione obseruantur tanto magis dignam rationem
adferre debemus, quanto carent scripturae auctoritate, donec
aliquo caelesti charismate aut confirmentur aut corrigantur.
et si qua, inquit, ignoratis, dominus uobis reuelabit.
itaque seposito confirmatore omnium istorum paracleto, duce
uniuersae ueritatis, an dignior apud nos ratio adferatur nonam
obseruandi require, ut etiam Petro ea ratio deputanda sit, si
statione tunc functus est. uenit enim de exitu domini, quem
etsi semper commemorari oportet sine differentia horarum,
impressius tamen tum ei secundum ipsum stationis uocabulum
addicimur. nam et milites numquam immemores sacramenti
magis stationibus parent. itaque in eam usque horam celebranda
pressura est, in qua a sexta contenebratus orbis defuncto
domino lugubre fecit officium, ut tunc et nos reuertamur
ad iucunditatem, cum et mundus recepit claritatem. hoc si
magis ad religionem sapit Christianam, dum magis Christi
gloriam celebrat, possum aeque serae stationis ex eodem rei
ordine statum figere, ut ieiunemus ad serum expectantes tempus
dominicae sepulturae, cum Ioseph postulatum detulit corpus
et condidit. inde et irreligiosum est ante famulorum carnem
refrigerari quam domini. sed hactenus haec ex argumentationum [*] [*]
prouocatione commiserim coniecturas coniecturis et tamen puto
fidelioribus repercutiens. uideamus, an aliquid tale nobis de
uetustatibus quoque patrocinetur. in Exodo habitus ille Moysis
aduersus Amalech orationibus proeliantis usque in occasum
perseuerans nonne statio fuit sera? legum Naue debellantem
Amorrhaeos prandisse illa die existimamus qua ipsis elementis
stationem imperauit? stetit sol in Gabaon et luna in
Aialon, stetit sol et luna in statione, donec ultus est
populus de inimicis suis, et stetit sol medio caelo. ut
autem accedebat in occasum et finem diei unius, non
fuit dies talis retro et in nouissimo, utique tam prolixus,
ut, inquit, exaudiret deus hominem, parem scilicet solis,
instantem tam diu in officio, stationem etiam sera longiorem.
certe Saul et ipse in proelio constitutus manifeste munus istud
indixit: maledictus homo, qui ederit panem ad uesperam
usque, dum ulciscar de inimico meo, et non gustauit
totus populus eius, et tota terra prandebat.
tantam autem deus praestitit auctoritatem edicto stationis
illius, ut Ionathan, filius Saulis, quamquam ignarus ieiunationis
in serum definitae gustum mellis admiserat, et forte mox de
delicto sit traductus et uix per precem populi periculo exemptus.
gulae enim licet simplicis reus fuerat. sed et Daniel anno
primo regis Darii, cum ieiunus in sacco et cinere exomologesin
deo ageret, et adhuc, inquit, loquente me in oratione,
ecce uir, quem uideram in somnis initio, uelociter
uolans appropinquauit mihi quasi hora uespertini sacrificii.
haec erit statio sera quae ad uesperam ieiunans pinguiorem
orationem deo immolat.

Omnia autem ista credo ignota eis, qui ad nostra turbantur,
aut sola forsitan lectione, non etiam intentione [*] [*]

comperta secundum maiorem uim imperitorum apud gloriosissimam
scilicet multitudinem psychicorum. propterea per singulas direximus
species ieiunationum, xerophagiarum, stationum, ut,
dum recensemus secundum utriusque testamenti paraturam,
. quantum proficiant recusati uel recisi uel retardati pabuli officia,
eos retundamus, qui haec uelut uacantia infirmant, item dum
pariter ostendimus, quo semper in ordine fuerint religionis, eos
reuincamus, qui haec ut noua accusant; nec nouum enim quod
semper nec uacuum quod utile. sed et illud in medio est,
quaedam ex his officiis a deo homini imperata legem constituisse,
quaedam ab homine deo oblata uotum expunxisse. tamen
et uotum, cum a deo acceptatum est, legem in posterum facit.
per auctoritatem acceptatoris; exinde enim faciendum mandauit
qui factum comprobauit. itaque et hinc in alia specie altercatio
diuersae partis obducitur, cum dicunt: aut pseudoprophetia est,
si spiritalis uox sollemnia ista constituit, aut haeresis, si humana !
praesumptio adinuenit. eam enim formam reprehendentes, qua
et uetera decucurrerunt, et ex ea retorquentes, quae et aduersarii
ueterum aduersus illa poterunt retractare, aut et illa recusare
debebunt aut exerta ista suscipere; necessarie maxime
cum et ista, a quocumque institutore sunt siue spiritali siue
tantum fideli, eidem deo currant, cui et uetera. indubitate
enim et haeresis et pseudoprophetia diuinitatis diuersitate iudicabuntur
apud nos omnes unici dei creatoris et Christi eius
antistites, adeoque indifferenter hanc partem defendo illis offerens
in quo uelint gradum figere. spiritus diaboli est, dicis,
o psychice. et quomodo dei nostri officia indicit nec alii offerenda
quam deo nostro? aut contende diabolum cum deo facere
nostro aut satanas paracletus habeatur. sed hominem antichristum
adfirmas; hoc enim uocantur haeretici nomine penes
Iohannem. et quomodo, quisquis ille est, in Christo nostro
haec erga dominum nostrum officia disposuit, cum et antichristi
erga deum, aduersum nostrum processerint Christum? [*] [*] [*]
quo itaque putas laterum confirmatum apud nos spiritum, cum
imperat an cum probat, quae deus noster et imperauit semper
et probauit? sed rursus palos terminales figitis deo, sicut de
gratia, ita de disciplina, sicut de charismatibus, ita et de sollemnibus,
ut perinde officia cessauerint, quemadmodum et
beneficia eius, atque ita negetis usque adhuc eum munia imponere,
quia et hic lex et prophetae usque ad Iohannem.
superest ut totum auferatis, quantum in uobis, tam otiosum.