De Baptismo (11-15)

Sed ecce, inquiunt, uenit dominus et non tinxit. legimus
enim: et tamen is non tinguebat, uerum discipuli eius.
quasi reuera ipsum suis manibus tincturum Iohannes praedicasset.
non utique sic intellegendum est, sed simpliciter dictum
more communi, sicut est uerbi gratia: imperator proposuit
edictum aut praefectus fustibus cecidit: numquid ipse proponit
aut numquid ipse caedit? semper is dicitur facere, cui praeministratur.
ita erit accipiendum, ipse uos tinguet, pro eo
quod est, per ipsum tinguemini uel in ipsum. sed ne moueat
quosdam quod non ipse tinguebat. in quem enim tingueret?
in paenitentiam? quo ergo illi praecursorem? in peccatorum
remissionem, quam uerbo dabat? in semetipsum, quem humilitate
celabat? in spiritum sanctum, qui nondum ad patrem
ascenderat? in ecclesiam, quam nondum apostoli struxerant?
itaque tinguebant discipuli eius ut ministri, ut Iohannes antepraecursor,
eodem baptismo Iohannis, ne qui alio putet, quia
nec exstat alius nisi postea Christi, qui tunc utique a discentibus
dari non poterat, utpote nondum adimpleta gloria domini,
nec instructa efficacia lauacri per passionem et resurrectionem,
quia nec mors nostra dissolui posset nisi domini passione nec
uita restitui sine resurrectione ipsius.

Cum uero praescribitur nemini sine baptismo competere
salutem, ex illa maxime pronuntiatione domini qui ait: nisi
natus ex aqua quis erit, non habet uitam, suboriuntur
scrupulosi, immo temerarii retractatus quorundam, quomodo ex [*] [*]

Hic ergo scelestissimi illi prouocant quaestiones. adeo
dicunt: baptismus non est necessarius quibus fides satis est;
nam et Abraham nullius aquae nisi fidei sacramento deo placuit.
sed in omnibus posteriora concludunt et sequentia antecedentibus
praeualent. fuerit salus retro per fidem nudam ante
domini passionem et resurrectionem; at ubi fides aucta est
credendi in natiuitatem passionem resurrectionemque eius, addita
est ampliatio sacramento, obsignatio baptismi, uestimentum
quodammodo fidei, quae retro erat nuda nec potest iam sine
sua lege. lex enim tinguendi imposita est et forma praescripta. [*]. [*]

Sed de ipso apostolo reuoluunt: quod dixerit: non enim
me ad tinguendum Christus misit. quasi hoc argumento
baptismus adimatur. cur enim tinxit Gaium et Crispum et
Stephanae domum? quamquam etsi non eum miserat Christus
ad tinguendum, tamen aliis apostolis praeceperat tinguere. uerum
haec pro condicione tunc temporis ad Corinthios scripta sunt,
quoniam schismata et dissensiones inter illos mouebantur, dum
alius Paulo deputat, alius Apollo. propter quod pacificus apostolus,
ne sibi omnia defendere uideretur, non ad tinguendum
ait se missum, sed ad praedicandum. nam et prius est praedicare,
posterius tinguere. et prius praedicatum. puto autem,
licuit et tinguere, cui licuit praedicare.

Nescio si quid amplius ad controuersiam baptismi uentilatur.
sane retexam quod supra omisi, ne imminentes sensus
uidear intercidere. unus omnino baptismus est nobis, tam ex
domini euangelio quam ex apostoli litteris, quoniam unus deus
et unum baptisma et una ecclesia in caelis. sed circa haereticos
sane quid custodiendum sit, digne quis retractet. ad nos
enim editum est. haeretici autem nullum habent consortium
nostrae disciplinae, quos extraneos utique testatur ipsa ademptio [*] [*]