Adversus Praxean (9)

Hanc me regulam professum, qua inseparatos ab alterutro
patrem et filium et spiritum testor, tene ubique, et ita
quid quomodo dicatur agnosces. ecce enim dico alium esse
patrem et alium filium et alium spiritum, — male accipit
idiotes quisque aut peruersus hoc dictum, quasi diuersitatem
sonet et ex diuersitate separationem protendat patris et filii
et spiritus sancti; necessitate autem hoc dico, cum eundem
patrem et filium et spiritum contendunt, aduersus oikonomian
monarchiae adulantes — non tamen diuersitate alium filium
a patre, sed distributione, nec diuisione alium, sed distinctione,
quia non sint idem pater et filius, uel modulo alius
ab alio (alii.) pater enim tota substantia est, filius uero deriuatio
totius et portio, sicut ipse profitetur: quia pater
maior me est. a quo et minoratus canitur in psalmo [*] [*]

modicum quid citra angelos. sic et pater alius a filio, dum filio
maior, dum alius qui generat, alius qui generatur, dum alius
qui mittit, alius qui mittitur, dum alius qui facit, alius per
quem fit. bene, quod et dominus usus hoc uerbo in persona
paracleti non diuisionem significauit, sed dispositionem: rogabo
enim, inquit, patrem, et alium aduocatum mittet uobis,
spiritum ueritatis, sic alium a se * paracletum, quomodo
et nos a patre alium filium, ut tertium gradum ostenderet
in paracleto, sicut nos secundum in filio propter oikonomiae
obseruationem. ipsum, quod pater et filius dicuntur, nonne
alius ab alio (alius) est? utique enim omnia quod uocantur,
hoc erunt, et quod erunt, hoc uocabuntur, et permiscere se
diuersitas uocabulorum non potest omnino, quia nec rerum.
quarum erunt uocabula. est, est, non, non; nam quod
amplius est, hoc a malo est.