Adversus Praxean (8)

Hic si qui putauerit me probolen aliquam introducere,
id est prolationem rei alterius ex altera, quod facit Valentinus,
alium atque alium Aeonem de Aeone producens, primo quidem
dicam tibi: non ideo non utitur et ueritas uocabulo isto et
re ac censu eius, quia et haeresis utatur; immo haeresis
potius ex ueritate accepit quod ad mendacium suum strueret.
prolatus est sermo dei an non? hic mecum gradum fige. si
prolatus est, cognosce probolen ueritatis, et uiderit haeresis, [*] [*]

si quid de ueritate imitata est. iam nunc quaeritur, quis
quomodo utatur aliqua re et uocabulo eius. Valentinus probolas
suas discernit et separat ab auctore et ita longe ab
. eo ponit, ut Aeon patrem nesciat; denique desiderat nosse
nec potest, immo et paene deuoratur et dissoluitur in reliquam
substantiam. apud nos autem solus filius patrem nouit et sinum
patris ipse exposuit et omnia apud patrem audiuit et uidit et
quae mandatus est a patre, ea et loquitur; nec suam, sed
patris perfecit uoluntatem, quam de proximo, immo de intimo
nouerat. quis enim scit quae sint in deo, nisi spiritus, qui
in ipso est? sermo autem spiritu structus est, et ut ita
dixerim, sermonis corpus est spiritus. sermo ergo et in patre
semper, sicut dicit: ego in patre, et apud deum semper,
sicut scriptum est: et sermo erat apud deum et numquam
separatus a patre, aut alius a patre, quia: ego et pater
unum sumus. haec erit probola ueritatis, custos unitatis,
qua prolatum dicimus filium a patre, sed non separatum.
protulit enim deus sermonem, quemadmodum etiam paracletus
docet, sicut radix fruticem et fons fluuium et sol radium.
nam et istae species probolae sunt earum substantiarum, ex
quibus prodeunt. nec dubitauerim filium dicere et radicis
fruticem et fontis fluuium et solis radium, quia omnis origo
parens est et omne, quod ex origine profertur, progenies est,
multo magis sermo dei, qui etiam proprie nomen filii accepit.
nec frutex tamen a radice nec fluuius a fonte nec radius a
sole discernitur, sicut nec a deo sermo. igitur secundum
horum exemplorum formam profiteor me duos dicere deum [*] [*]
et sermonem eius, patrem et filium ipsius. nam et radix et
frutex duae res sunt, sed coniunctae; et fons et flumen duae
species sunt, sed indiuisae; et sol et radius duae formae
sunt, sed cohaerentes. omne, quod prodit ex aliquo, secundum
sit eius necesse est, de quo prodit, non ideo tamen est
separatum. secundus autem ubi est, duo sunt, et tertius ubi
est, tres sunt. tertius enim est spiritus a deo et filio, sicut
tertius a radice fructus ex frutice et tertius a fonte riuus
ex flumine et tertius a sole apex ex radio. nihil tamen a
matrice alienatur, a qua proprietates suas ducit. ita trinitas
per consertos et conexos gradus a patre decurrens et monarchiae
nihil obstrepit et oikonomiae statum protegit.