Adversus Praxean (25)

Post Philippum et totam substantiam quaestionis istius.
quae in finem euangelii perseuerat, in eodem genere sermonis
quo [pater] et filius in sua proprietate distinguitur, paracletum
quoque a patre se postulaturum, cum ascendisset ad
patrem, et missurum repromittit, et quidem alium. sed iam
praemisimus quomodo alium. ceterum: demeo sumet, inquit.
sicut ipse de patris. ita conexus patris in filio et filii in paracleto
tres efficit cohaerentes, alterum ex altero. qui tres unum
sunt, non unus, quomodo dictum est: ego et pater unum
sumus, ad substantiae unitatem, non ad numeri singularitatem.
percurre adhuc et inuenies quem patrem credis uitem patris
dictum et patrem agricolam, uti quem in terra tu putas
fuisse, hunc rursus in caelis a filio agnosci, cum illuc respiciens
discipulos suos patri tradit. sed et si in isto euangelio
non est reuelatum: deus meus, ad quid me dereliquisti?
et: pater, in tuis manibus depone spiritum meum,
tamen post resurrectionem et deuictae gloriam mortis exposita
necessitate omnis humilitatis, cum iam patrem se posset
ostendere tam fideli feminae, ex dilectione, non ex curiositate
nec ex incredulitate Thomae tangere eum adgressae: ne
inquit, contigeris me, nondum ascendi ad patrem meum.
uade autem ad fratres meos — quibus et in hoc (se) filium
ostendit; filios enim appellasset illos, si pater fuisset — et
dices eis: ascendo ad patrem meum et patrem uestrum [*] [*]

et deum meum et deum uestrum. pater ad patrem, et deus
ad deum? an filius ad patrem, et sermo ad deum? ipsa quoque
clausula euangelii propter quid consignat haec scripta,
nisi: ut credatis, inquit, Iesum Christum filium dei?
igitur quaecumque ex his putaueris ad demonstrationem eiusdem
patris et filii proficere tibi posse, aduersus definitiuam
euangelii sententiam niteris. non ideo enim scripta sunt, ut
patrem credas Iesum Christum, sed ut filium.