Adversus Praxean (21)

Aspice itaque, quanta praescribant tibi etiam in euangelio
ante Philippi consultationem et ante omnem argumentationem
tuam. et in primis ipsa statim praefatio Iohannis
euangelizatoris demonstrat, quid retro fuerit qui caro fieri
habebat: in principio erat sermo, et sermo erat apud
deum, et deus erat sermo; hic erat in principio apud
deum; omnia per ipsum facta sunt et sine ipso factum
est nihil. nam si haec non aliter accipi licet quam quomodo
scripta sunt, indubitanter alius ostenditur qui fuerit a [*] [*]

principio, alius apud quem fuit, alius sermo dei, alius deus, —
licet et sermo deus, sed qua dei filius, non qua pater — alius
per quem omnia, alius a quo omnia. alium autem quomodo
dicamus, saepe iam edidimus: quo alium dicamus necesse est
non eundem, — (non eundem) autem non quasi separatum —:
dispositione alium, non diuisione. hic ergo caro factus est,
non ipse, cuius erat sermo. huius gloria uisa est tamquam
unici a patre, non tamquam patris. hic unicus sinum patris
disseruit. non sinum suum pater. praecedit enim: deum
nemo uidit umquam. idem et agnus dei ab Iohanne designatur,
non ipse, cuius est dictus. certe filius dei semper, sed
non ipse, cuius est filius. hoc eum Nathanahel statim sensit,
sicut et alibi Petrus: tu es filius dei. hoc et ipse recte
sensisse illos confirmat, Nathanaheli quidem respondens: quia
dixi: uide te sub ficu, ideo credis, Petrum uero beatum
adfirmans, cui non caro neque sanguis reuelasset quod [et
patrem] senserat, sed pater qui in caelis est. quo dicto utriusque
personae constituit distinctionem: et filii in terris, quem
Petrus agnouerat dei filium, et patris qui in caelis, qui Petro
reuelauerat quod [Petrus I agnouerat [dei filium Christum].
cum in templo introiit, aedem patris appellat, ut filius.
cum ad Nicodemum dicit: ita, inquit, dilexit deus mundum, [*] [*]
ut filium suum unicum dederit, in quem omnis qui
crediderit non pereat, sed habeat uitam sempiternam.
et rursus: non enim misit deus filium suum in mundum,
ut iudicet mundum, sed ut saluus sit mundus per
eum; qui crediderit in illum, non iudicatur; qui non
crediderit in illum, iam iudicatus est, quia non credidit
in nomine unici filii dei. Iohannes autem, cum interrogaret
qui de Iesu, cur tingeret: pater, inquit, diligit filium
et omnia tradidit in manu eius; qui credit in filium,
habet uitam aeternam; qui non credit in filio dei,
non uidebit deum, sed ira dei manebit super eum.
quem uero Samaritidi ostendit? si Messiam, qui dicitur
Christus, filium utique se, non patrem, demonstrauit, qui et
alibi Christus, dei filius, non pater, dictus est. exinde discipulis:
meum est, inquit, ut faciam uoluntatem eius,
qui me misit, ut consummem opus eius. et ad Iudaeos
de paralytici sanitate: pater meus usque modo operatur,
et ego operor. pater et ego filius dicit. denique propter
hoc magis Iudaei illum interficere uolebant, non
tantum quod solueret sabbatum, sed quod patrem
suum deum diceret, aequans se deo. tunc ergo dicebat
ad eos: nihil filius facere potest a semetipso, nisi
uideat patrem facientem; quae enim ille facit, eadem
et filius facit. pater enim diligit filium et omnia
demonstrat illi, quae ille facit, et maiora istis opera [*] [*]
demonstrabit illi, u t uos mirem ini. qu omodo enim (pater)
suscitat mortuos et uiuificat, ita et filius quos uult
uiuificat. neque enim pater iudicat, sed omne iudicium
dedit filio, uti omnes honorent filium, sicut
honorant patrem. qui non honorat filium, non honorat
patrem, qui filium misit. amen, amen dico uobis.
quod qui audit sermonem (meum) et credit ei, qui me
misit, habet uitam aeternam et in iudicium non ueniet.
sed transit de morte in uitam. amen dico uobis, quod
ueniet hora, qua mortui audient uocem filii dei, et
cum audierint, uiuent. sicut enim pater habet uitam
aeternam a semetipso, ita et filio dedit uitam aeternam
habere in semetipso, et iudicium dedit illi facere
in potestate, quia filius hominis est, per carnem scilicet,
sicut et filius dei per spiritum eius. adhuc adicit: ego autem
habeo maius quam Iohannis testimonium; opera enim.
quae pater mihi dedit consummare, illa ipsa de me
testimonium perhibent, quod me pater miserit; et
qui me misit pater, ipse testimonium dixit de me.
subiungens autem: neque uocem eius audistis umquam
neque formam eius uidistis, confirmat retro non patrem.
sed filium fuisse qui uidebatur et audiebatur. denique dicit:
ego ueni in patris mei nomine, et non me recepistis.
adeo semper filius erat in dei et regis et domini omnipotentis
et altissimi nomine. interrogantibus autem quid facere
debeant respondit: ut credatis in eum, quem deus
misit. panem quoque se adfirmat, quem pater praestaret [*] [*]
de caelo; ergo omne, quod ei daret pater, ad se uenire, nec
reiecturum se, quia de caelo descendisset, non ut suam, sed
ut patris faceret uoluntatem; uoluntatem autem patris esse,
uti qui uiderit filium et crediderit in eum, uitam et resurrectionem
consequatur: neminem porro ad se uenire posse,
nisi quem pater adducat; omnem (autem,) qui a patre audisset et
didicisset, uenire ad se, non quasi patrem aliquis uiderit
adiciens et hic, ut ostenderet patris esse sermonem. per quem
docti fiant, at cum discedunt ab eo multi et apostolis suis
offert, si uelint discedere et ipsi, quid respondit Simon
Petrus? quo discedimus? uerba uitae habes, et nos
credimus, quod tu sis Christus. patrem illum esse an
patris? [Christum].