Adversus Praxean (16-20)

Nec putes sola opera mundi per filium facta, sed et
quae a deo exinde gesta sunt. pater enim, qui diligit
filium et omnia tradidit in manu eius, utique a primordio
diligit et a primordio tradidit, ex quo [a primordio]
sermo erat apud deum et deus erat sermo. cui data
est omnis potestas a patre in caelis et in terra; non
iudicat pater quemquam), sed omne iudicium tradidit
filio, a primordio tamen. omnem enim dicens potestatem et:
omne iudicium et omnia per eum facta et omnia tradita in
manu eius, nullam exceptionem temporis permittit, quia omnia
non erunt, si non omnia temporis fuerint. filius itaque est.
qui et ab initio iudicauit, turrem superbissimam elidens linguasque
disperdens, orbem totum aquarum uiolentia puniens.
pluens super Sodomam et Gomorram ignem et sulphurem,
deus a deo. ipse enim et ad humana semper colloquia descendit,
ab Adam usque ad patriarchas et prophetas, in
, uisione, in somnio, in speculo, in aenigmate ordinem suum
praestruens ab initio, semper quem erat persecuturus in [*] [*]

facilius existimauerunt patrem in filii nomine uenisse
quam filium in patris, dicente ipso domino: ego ueni in
patris mei nomine, item ad ipsum patrem: nomen
tuum manifestaui hominibus, condicente etiam scriptura:
benedictus qui uenit in nomine domini, utique
filius in patris nomine. sed nomen patris: deus omnipotens.
(altissimus,) dominus uirtutum, rex Israhelis, qui est. quatenus [*] [*]

Sed hanc societatem nominum paternorum in filio ne
facile perspiciant, perturbat illos scriptura, si quando unicum
deum statuit, quasi non eadem et deos et dominos duos
proposuerit, ut supra ostendimus. ergo quia duos et unum),.
inquiunt, (inuenimus, ideo ambo unus atque idem, et filius
et pater\'. porro non periclitatur scriptura, ut illi de tua
argumentatione succurras, ne sibi contraria uideatur. habet [*] [*] [*]

(Si) qui et hoc dictum eius in argumentum singularitatis
arripient, extendi, inquit, caelum solus quantum ad
ceteras uirtutes solus, praestruens aduersus coniecturas haereticorum,
qui mundum ab angelis et potestatibus diuersis
uolunt structum, qui et ipsum creatorem aut angelum faciunt
aut f ad alia quae extrinsecus, ut opera mundi, ignorantem quoque,
subornatum. aut si sic solus caelum extendit, quomodo isti
praesumunt in peruersum haeretici, quasi singularis, non
admittatur sophia illa dicens: cum pararet caelum, ego
aderam illi. et Esaias dixit: quis cognouit sensum
dominietquisilli consilio fuit? utique praeter sophiam,
[fuitj quae illi aderat, in ipso tamen, et cum illo uniuersa
compingebat, non ignorante, quid faceret. praeter sophiam
autem praeter filium dicit, qui est [Christus] sophia et uirtus
dei secundum apostolum, solus sciens sensum patris. quis
enim scit quae sunt in deo, nisi spiritus, qui in
ipso est? non qui extra ipsum. erat ergo, qui non solum
deum faceret, nisi a ceteris solum. sed et euangelium recusetur,
quod dicat omnia per sermonem a deo facta esse et sine
eo nihil factum. nisi fallor et alibi scriptum est: sermone
eius caeli firmati sunt, et spiritu eius omnis uirtus
eorum. et sermo autem, uirtus et sophia dei, ipse erit
filius. ita si per filium omnia, caelum quoque per filium [*] [*]

Sed argumentationibus eorum adhuc retundendis opera
praebenda est, si quid de scripturis ad sententiam suam
excerpent, cetera nolentes intueri, quae et ipsa regulam seruant,
et quidem saluo unione diuinitatis et monarchiae statu
nam sicut in ueteribus nihil aliud tenent quam: ego deus
et alius praeter me non est, ita in euangelio responsionem
domini ad Philippum tuentur: ego et pater unum sumus
et: qui me uiderit, uidit et patrem et ego in patre et
pater in me. his tribus capitulis totum instrumentum utriusque
testamenti uolunt cedere, cum oporteat secundum plura
intellegi pauciora. sed proprium hoc est omnium haereticorum.
nam quia pauca sunt, quae in silua inuenire possunt, pauca
aduersus plura defendunt et posteriora aduersus priora suscipiunt.
regula autem omni rei ab initio constituta in prioribus
et in (pluribus, et in) posteriora praescribit utique et in
pauciora.