Adversus Praxean (12)

Si te adhuc numerus scandalizat trinitatis quasi non
conexae in unitate simplici, interrogo: quomodo unicus et
singularis pluraliter loquitur: faciamus hominem ad imaginem
et similitudinem nostram, cum debuerit dixisse:
\'faciam hominem ad imaginem et similitudinem meam\', utpute
unicus et singularis? sed et in sequentibus: ecce Adam
factus est tamquam unus ex nobis fallit aut ludit,
ut, cum unus et solus et singularis esset, numerose loqueretur.
aut numquid angelis loquebatur, ut Iudaei interpretantur.
quia nec ipsi filium agnoscunt? an quia ipse erat pater
filius spiritus, ideo pluralem se praestans pluraliter sibi loquebatur?
immo, quia iam adhaerebat illi [filius] secunda persona,
sermo ipsius, et tertia, spiritus in sermone, ideo pluraliter
pronuntiauit: \'faciamus\' et \'nostram\' et \'nobis.1 cum quibus
enim faciebat hominem et quibus faciebat similem, filio quidem,
qui erat induiturus hominem, spiritu uero, qui erat sanctificaturus
hominem, quasi cum ministris et arbitris ex unitate
trinitatis loquebatur. denique sequens scriptura distinguit
inter personas: (et fecit) deus hominem, ad imaginem [*] [*]

dei fecit illum. cur non (suam,) si unus qui faciebat, et
non erat, ad cuius faciebat? erat autem, ad cuius imaginem
faciebat, ad filii scilicet, qui, homo futurus certior et uerior,
imaginem suam fecerat dici hominem, qui tunc de limo
formari habebat, imago ueri et similitudo. sed et in antecedentibus
operibus mundi quomodo scriptum est? primo quidem,
nondum filio apparente: et dixit deus: fiat lux, et
facta est, ipse scilicet sermo, uera lux, quae inluminat
hominem uenientem in hunc mundum, et per illum mundialis
quoque lux. exinde autem, in sermone Christo adsistente
et administrante, deus uoluit fieri, et deus fecit: et dixit
deus: fiat firmamentum, et fecit deus firmamentum:
et dixit deus: fiant luminaria, et fecit deus luminare
maius et minus. sed et cetera utique idem fecit, qui et priora,
id est sermo dei, per quem omnia facta sunt et sine
quo factum est nihil. qui si (et) ipse deus est secundum
Iohannem: deus erat sermo, habes duos, alium dicentem,
ut fiat, alium facientem. alium autem quomodo accipere
debeas, iam professus sum, personae, non substantiae nomine,
ad distinctionem, non ad diuisionem. ceterum, (etsi) ubique
teneo unam substantiam in tribus cohaerentibus, tamen alium
dicam oportet ex necessitate sensus eum, qui iubet, et eum.
qui facit. nam nec iuberet, si ipse faceret dum iuberet,
fieri per eum, (cui) tum iubebat, aut sibi iussurus, si unus
esset, aut sine iussu facturus, quia non expectasset, ut sibi
iuberet.