Adversus Praxean (11)

Probare autem tam aperte debebis ex scripturis, quam
nos probamus, illum sibi filium fecisse sermonem suum. si
enim filium nominat, filius autem non erit alius quam qui ex
ipso prodiit, sermo autem prodiit ex ipso, hic erit filius, non
ipse, de quo prodiit. non enim ipse prodiit ex semetipso. porro »
semetipso facis et prodisse. quod deus etsi potuit fecisse,
non tamen fecit. aut exhibe probationem, quam expostulo
meae similem, id est sic scripturas eundem filium et patrem
ostendere, quemadmodum apud nos distincte pater et filius
demonstrantur; distincte, inquam, non diuise. sicut ego [*] [*]

profero dictum a deo: eructuauit cor meum sermonem
optimum, aeque tu contra opponas alicubi dixisse deum:
\'eructuauit me cor meum sermonem optimum\\ ut ipse sit, qui
et eructuauit et quod eructuauit, et ipse, qui protulerit et
qui prolatus sit, si ipse est et sermo et deus. ecce ego propono
patrem filio dixisse: filius meus es tu, ego hodie
generaui te. si uelis, ut credam ipsum esse patrem et
filium, ostende sic pronuntiatum alibi: \'dominus dixit ad se:
filius meus sum ego, ego hodie generaui me\'; proinde et:
\'ante luciferum generaui me\'; et: \'dominus condidi me initium
uiarum in opera mea, ante omnes autem colles generaui me),
et si qua alia in hunc modum sunt. quem autem uerebatur
deus dominus uniuersitatis ita pronuntiare, si ita res erat?
an uerebatur, ne non crederetur, si simpliciter se et patrem
et filium pronuntiasset? unum tamen ueritus est: mentiri, —
ueritus autem semetipsum et suam ueritatem — et ideo ueracem
deum credens scio illum non aliter quam disposuit pronuntiasse
nec aliter disposuisse quam pronuntiauit. tu porro eum
mendacem efficias et fallacem et deceptorem fidei huius,
si. cum ipse esset sibi filius, alii dabat filii personam,
quando scripturae omnes et demonstrationem et distinctionem
trinitatis ostendant, a quibus et praescriptio nostra
deducitur non posse unum atque eundem uideri qui loquitur
et de quo loquitur et ad quem loquitur, quia neque
peruersitas neque fallacia deo congruat, ut, cum ipse esset,
ad quem loquebatur, ad alium potius et non ad semetipsum
loqueretur. accipe igitur et alias uoces patris de filio per [*] [*] [*]
Esaiam: ecce filius meus, quem elegi, dilectus me us.
in quem bene sensi; ponam spiritum meum super
ipsum, et iudicium nationibus adnuntiabit. accipe
et ad ipsum: magnum tibi est, ut uoceris filius meus
ad statuendas tribus Iacob et ad conuertendam dispersionem
Israhelis; posui te in lucem nationum, ut sis
salus in extremum terrae. accipe nunc et filii uoces de
patre: spiritus domini super me, quapropter unxit me
ad euangelizandum hominibus. item ad patrem in psalmo:
dee domine, ne dereliqueris me, donec adnuntiem brachium
tuum natiuitati uniuersae uenturae; item in
alio: domine, quid multiplicati sunt qui comprimunt
me? sed et omnes paene psalmi, (qui) Christi personam
sustinent, filium ad patrem [id est Christum ad deum] uerba
facientem repraesentant. animaduerte etiam spiritum loquentem
ex tertia persona de patre et filio: dixit dominus domino
meo: sede ad dexteram meam, donec ponam inimicos
tuos scabellum pedum tuorum, item per Esaiam: haec
dicit dominus domino meo Christo, item per eundem
ad patrem de filio: domine, quis credidit auditui
nostro, et brachium domini cui reuelatum est?
ad nuntiauimus de illo: sicut puerulus. sicut radix
in terra sitienti, et non erat forma eius nec gloria.
haec pauca de multis. nec enim adfectamus uniuersas scripturas
euoluere, cum et in singulis capitulis(sunt)plenam maiestatem
et auctoritatem contestantes. maiorem congressum in [*] [*]
retractatibus habemus. his itaque paucis, tamen manifeste,
distinctio trinitatis exponitur: est enim ipse, qui pronuntiat,
spiritus, et pater, ad quem pronuntiat, et filius, de quo
pronuntiat. sic et cetera, quae nunc ad patrem de filio uel
ad filium, nunc ad filium de patre uel ad patrem [nunc] a
spiritu pronuntiantur, unamquamque personam in sua proprietate
constituunt.