Adversus Praxean (10)

Ita ut pater, et filius est, et (ut) neque dies eadem et
nox, neque pater idem et filius, ut sint ambo unus et utrumque
alter, quod uanissimi isti Monarchiani uolunt. (ipse se\\
inquiunt, filium sibi fecit\'. atquin pater filium facit et patrem
filius, et qui ex alterutro fiunt, a semetipsis sibi fieri nullo
modo possunt, ut pater se sibi filium faciat et filius se sibi
patrem praestet. quae instituit deus, etiam ipse custodit.
habeat necesse est pater filium, ut pater sit, et filius patrem,
ut filius sit. aliud est autem habere, aliud esse. uerbi gratia,
ut maritus sim, habeam oportet uxorem, non ipse mihi ero
uxor. sic etiam, ut pater sim, filium habebo, non ipse mihi
ero filius, et ut filius sim, patrem habebo, non ipse mihi ero [*] [*]

pater. quae enim me faciunt si habuero, tunc ero: pater,
si filium habeam, filius, [ero] si patrem. porro si ipse ero quid
eorum, iam non habeo quod ipse ero: nec patrem, quia ipse
ero pater, nec filium, quia ipse ero filius. in quantum autem
alterum ex his habere me oportet, alterum esse, in tantum,
si utrumque fuero, alterum non ero, dum alterum non habeo.
si enim ipse ero filius, qui et pater, iam non habeo filium,
sed ipse sum filius. non habendo autem filium, dum ipse
sum filius, quomodo pater ero? habere enim filium debeo,
ut pater sim. non sum ergo filius, quia patrem non habeo,
qui facit filium. aeque si ipse sum pater, qui et filius, iam
non habeo patrem, sed ipse sum pater. non habendo autem
patrem, dum ipse sum pater, quomodo filius ero? habere
enim patrem debeo, ut filius sim. non ergo ero pater, quia
filium non habeo, qui facit patrem. hoc erit totum ingenium
diaboli, alterum ex altero excludere, dum utrumque in unum
sub monarchiae fauore concludens neutrum haberi facit, ut
et pater non sit. qui scilicet filium non habet, et filius non
sit, qui aeque patrem non habet; dum enim pater est, filius
non erit,*** sic monarchiam tenent qui nec patrem nec filium
continent. sed nihil deo difficile: quis hoc nesciat?
et: impossibilia apud saeculum possibilia apud
deum: quis ignoret? et: stulta mundi elegit deus. ut
confundat sapientia: legimus omnia. (ergo, inquiunt, (difficile
non fuit deo ipsum se et patrem et filium facere aduersus
traditam formam rebus humanis. nam et sterilem parere contra
naturam difficile deo non fuit, sicut nec uirginem\'. plane nihil
deo difficile. sed si tam abrupte in praesumptionibus nostris
hac sententia utamur. quiduis de deo confingere poterimus. [*] [*] [*] [*]
quasi fecerit, quia facere potuerit. non autem, quia omnia
potest facere, ideo (quo)que credendum est illum fecisse etiam
quod non fecerit, sed an fecerit requirendum. potuit, si uoluisset,
deus pennis hominem ad uolandum instruxisse, quod
et miluis praestitit; non tamen, quia potuit, statim et fecit.
potuit et Praxean et omnes pariter haereticos statim extinxisse;
non tamen, quia potuit, extinxit. [oportebat enim et
miluos esse et haereticos, oportebat et patrem crucifigi.] hac
ratione erit aliquid et difficile deo, id scilicet, quodcumque
non fecerit, non quia non potuerit, sed quia noluerit. dei
enim posse uelle est, et non posse nolle. quod autem uoluit.
et potuit et ostendit. ergo quia, si uoluit semetipsum sibi
filium facere, potuit et quia, si potuit, fecit, tunc probabis
illum et potuisse et uoluisse, si probaueris illum fecisse.