Adversus Marcionem (3.9)

In ista quaestione qui putaueris opponendos esse nobis I
angelos creatoris, quasi et illi in phantasmate, putatiuae utique
carnis, egerint apud Abraham et Loth, et tamen uere sint et
congressi et pasti et operati quod mandatum eis fuerat, primo non
admitteris ad eius dei exempla, quem destruis. nam et
quanto meliorem et perfectiorem deum inducis, tanto non
competunt illi eius exempla, quo nisi diuersus in totum nm
erit omnino melior atque perfectior. dehinc scito nec illud
concedi tibi, ut putatiua fuerit in angelis caro, sed uerae et
solidae substantiae humanae. si enim difficile non fuit illi.
putatiuae carni ueros et sensus et actus exhibere, multo
facilius habuit, ueris et sensibus et actibus ueram dedisse
substantiam carnis, uel qua proprius auctor et artifex eius. [*] [*]

tuus enim deus eo, quod carnem nullam omnino produxerit,
merito fortasse phantasma eius intulerit, cuius non ualuerat
ueritatem, meus autem deus, qui illam de limo sumptam in
hanc reformauit qualitatem, nondum ex semine coniugali et
tamen carnem, aeque potuit ex quacumque materia angelis
quoque adstruxisse carnem, qui etiam mundum ex nihilo in
tot ac talia corpora, et quidem uerbo, aedificauit. et utique,
si deus tuus ueram quandoque substantiam angelorum hominibus
pollicetur, — erunt enim, inquit, sicut angeli —
cur non et deus meus ueram substantiam hominum angelis
accommodarit (unde)unde sumptam? quia nec tu mihi respondebis,
unde illa apud te angelica sumatur. sufficit mihi hoc
definire, quod deo congruit, ueritatem scilicet eius rei, quam
tribus testibus sensibus obiecit: uisui tactui auditui. difficilius
deo mentiri quam carnis ueritatem (unde)unde producere,
licet non natae. ceterum et aliis haereticis, definientibus
carnem illam in angelis ex carne nasci debuisse, si uere fuisset
humana, certa ratione respondemus, qua et humana uere
fuerit et innata: humana uere propter dei ueritatem, a mendacio
et fallacia extranei, et quia non possent humanitus tractari ab
hominibus nisi in substantia humana; innata autem, quia
solus Christus in carnem ex carne nasci habebat, ut natiuitatem
nostram natiuitate sua reformaret atque ita etiam
mortem nostram morte sua dissolueret resurgendo in carne,
in qua natus est, ut et mori posset. ideoque et ipse cum
angelis tunc apud Abraham in ueritate quidem carnis apparuit,
sed nondum natae, quia nondum moriturae, sed ediscentis
iam inter homines conuersari. quo magis angeli, neque ad [*] [*]
moriendum pro nobis dispositi, breuem carnis commeatum
non debuerunt nascendo sumpsisse, quia nec moriendo deposituri
eam fuerant. sed (unde)unde sumpta et quoquo modo omnino
demissa, mentiti eam tamen non sunt. si creator facit angelos
spiritus et apparitores suos ignem flagrantem, tam uere spiritus
quam et ignem, idem illos uere fecit et carnem, ut nunc
recordemur et haereticis renuntiemus eius esse promissum
homines in angelos reformandi quandoque, qui angelos in
homines formarit aliquando.