Adversus Marcionem (3.8)

Desinat nunc haereticus a Iudaeo, aspis, quod aiunt. a
uipera, mutuari uenenum, euomat iam hinc proprii ingenii
uirus, phantasma uindicans Christum. nisi quod et in ista
sententia alios habebit auctores, praecocos et abortiuos quodammodo
Marcionitas, quos apostolus Iohannes antichristos pronuntiauit,
negantes Christum in carne uenisse, et tamen non.
ut alterius dei ius constituerent, quia et de isto notati fuissent. :
sed quoniam incredibile praesumpserant deum carnem. quo
magis antichristus Marcion sibi eam rapuit praesumptionem.
aptior scilicet ad renuendam corporalem substantiam Christi. [*] [*]

qui ipsum deum eius nec auctorem carnis induxerat nec
resuscitatorem, optimum uidelicet et in isto et diuersissimum
a mendaciis et fallaciis creatoris. et ideo Christus eius, ne
mentiretur, ne falleret et hoc modo creatoris forsitan deputaretur.
non erat quod uidebatur et quod erat mentiebatur: caro nec
caro, homo nec homo. proinde deus, opinor, nec deus. cur enim
non etiam dei phantasma portauerit? an credam ei de interiore
substantia, qui sit de exteriore frustratus? quomodo uerax
habebitur in occulto tam fallax repertus in aperto? quomodo
antem, in semetipso ueritatem spiritus, fallaciam carnis
confundens, negatam ab apostolo lucis, id est ueritatis, et
tenebrarum, id est fallaciae, commisit communicationem? iam
nunc. cum mendacium deprehenditur Christi caro, sequitur,
ut et omnia, quae per carnem Christi gesta sunt, mendacio
gesta sint, congressus contactus conuictus ipsae quoque
uirtutes. si enim tangendo aliquem liberauit a uitio uel tactus
ab aliquo, quod corporaliter actum est non potest uere actum
credi sine corporis ipsius ueritate. nihil solidum ab inani, nihil
plenum a uacuo perfici licuit, putatiuus habitus, putatiuus
actus: imaginarius operator, imaginariae operae. sic nec passiones
Christi eius fidem merebuntur. nihil enim passus est
qui non uere est passus; uere autem pati phantasma non potuit.
euersum est igitur totum dei opus. totum Christiani nominis
et pondus et fructus, mors Christi, negatur, quam tam impresse
apostolus demandat, utique ueram, summum eam fundamentum
euangelii constituens et salutis nostrae et praedicationis
suae. tradidi enim. inquit, uobis in primis, quod Christus
mortuus sit pro peccatis nostris et quod sepultus
sit et quod resurrexerit tertia die. porro, si caro eius
negatur, quomodo mors eius adseueratur, quae propria carnis [*] [*]
est passio, per mortem reuertentis in terram, de qua est
sumpta, secundum legem sui auctoris? negata uero morte.
dum caro negatur, nec de resurrectione constabit. eadem enim
ratione non resurrexit, qua mortuus non est, non habendo
substantiam scilicet carnis, cuius sicut et mors ita et resurrectio
est. proinde resurrectione Christi infirmata etiam nostra i
subuersa est. nec ea enim ualebit, propter quam Christus I
uenit, si Christi non ualebit. nam sicut illi, qui dicebant
resurrectionem mortuorum non esse, reuincuntur ab apostolo
ex resurrectione Christi, ita resurrectione Christi non consistente
aufertur et mortuorum resurrectio. atque ita inanis I
est et fides nostra, inanis et praedicatio apostolorum. inue-:
niuntur autem etiam falsi testes dei, quod testimonium dixerint.
quasi resuscitauerit Christum, quem non resuscitauit. et sumus
adhuc in delictis, et qui in Christo dormierunt. perierunt.
sane resurrecturi, sed phantasmate forsitan, sicut et Chiistus.I