Adversus Marcionem (3.7)

Discat nunc haereticus ei abundanti cum ipso licebit
Iudaeo rationem quoque errorum eius, a quo ducatum mutuatus
in hac argumentatione, caecus a caeco, in eandem decidit
foueam. duos dicimus Christi habitus a prophetis demonstratos
totidem aduentus eius praenotasse: unum in humilitate, utique
primum, cum tamquam ouis ad uictimam deduci habebat et
tamquam agnus ante tondentem sine uoce, ita non aperiens
os. ne aspectu quidem honestus. adnuntiauimus enim, inquit.
de illo: sicut puerulus, sicut radix in terra sitienti.
et non est species eius neque gloria, et uidimus eum.
et non habebat speciem neque decorem, sed species
eius inhonorata, deficiens citra filios hominum, homo
in plaga et sciens ferre infirmitatem, ut positus a patre
in lapidem offensionis et petram scandali, minoratus ab eo
modicum citra angelos, uermem se pronuntians et non hominem,
ignominiam hominis et nullificamen populi. quae ignobilitatis
argumenta primo aduentui competunt sicut sublimitatis
secundo, cum fiet iam non lapis offensionis nec petra
scandali, sed lapis summus angularis post reprobationem
adsumptus et sublimatus in consummationem templi, ecclesiae
scilicet, et petra sane illa apud Danihelem de monte praecisa,
quae imaginem saecularium regnorum comminuet et conteret.
de quo aduentu idem prophetes: et ecce cum nubibus caeli i
tamquam filius hominis ueniens uenit usque ad [*] [*]

ueterem dierum. aderat in conspectu eius, et qui adsistebant
adduxerunt illum. et data est ei potestas
regia et omnes nationes terrae secundum genera et
omnis gloria famulabunda. et potestas eius usque
in aeuum quae non auferetur, et regnum eius quod non
uitiabitur. tunc scilicet habiturus est speciem honorabilem
et decorem indeficientem super filios hominum, - tempestiuus
enim, inquit, decore citra filios hominum, effusa est
gratia in labiis tuis; propterea benedixit te deus in
aeuum. accingere ensem super femur tuum, potens
tempestiuitate tua et pulchritudine tua — cum et pater,
posteaquam diminuit eum modicum quid citra angelos, gloria
et honore coronabit illum et subiciet omnia pedibus eius.
tunc et cognoscent eum qui compugerunt et caedent pectora
sua tribus ad tribum, utique quod retro non agnouerunt eum
in humilitate condicionis humanae: et homo est, inquit Hieremias,
et quis cognoscet illum? quia et: natiuitatem
eius, Esaias, quis, inquit, enarrabit? sic et apud Zachariam
in persona Iesu, immo et in ipso nominis sacramento, uerus
summus sacerdos patris, Christus Iesus, duplici habitu in
duos aduentus deliniatur, primo sordidis indutus, id est carnis
passibilis et mortalis indignitate, cum et diabolus aduersabatur
ei. auctor scilicet Iudae traditoris, ne dicam etiam post baptisma
temptator, dehinc despoliatus pristinas sordes et exornatus
podere et mitra et cidari munda, id est secundi aduentus
gloria et honore. si enim et duorum hircorum, qui ieiunio offerebantur,
faciam interpretationem, nonne et illi utrumque ordinem [*] [*] [*]
Christi figurant? pares quidem atque consimiles propter eundem
domini conspectum, quia non in alia uenturus est forma, ut
qui agnosci habeat a quibus laesus est. alter autem eorum
circumdatus coccino, maledictus et consputatus et conuulsus
et compunctus, a populo extra ciuitatem abiciebatur in perditionem,
manifestis notatus insignibus dominicae passionis, alter
uero pro delictis oblatus et sacerdotibus templi in pabulum
datus secundae repraesentationis argumenta signabat, qua
delictis omnibus expiatis sacerdotes templi spiritalis, id est
ecclesiae, dominicae gratiae quasi uisceratione quadam frueren
tur, ieiunantibus ceteris a salute. igitur quoniam primus aduentus
et plurimum figuris obscuratus et omni inhonestate prostratus
canebatur, secundus uero et manifestus et deo condignus.
idcirco, quem facile et intellegere et credere potuerunt, eum
solum intuentes, id est secundum, non inmerito decepti sunt:
circa obscuriorem, certe indigniorem, id est primum. atque
ita in hodiernum negant uenisse Christum suum, quia non
in sublimitate uenerit, dum ignorant etiam in humilitate fuisse
uenturum.