Adversus Marcionem (3.4)

Dedignatus, opinor, est imitari ordinem dei nostri. ut
displicentis, ut cum maxime reuincendi. nouus noue uenire
uoluit, filius ante patris professionem et missus ante mandatoris
auctoritatem, ut et ipsam fidem monstruosissimam induceret,
qua ante crederetur Christum uenisse quam sciretur
fuisse. competit mihi etiam illud retractare, cur non post
Christum uenerit. nam cum intueor deum eius tanto aeuo
patientissimum acerbissimi creatoris, adnuntiantis interea in
homines Christum suum, quacumque id ratione fecit, tam reuelationem
quam intercessionem suam differens, eadem ratione
dico illum patientiam debuisse creatori in Christo quoque suo
dispositiones suas executuro, ut perfecta et expleta omni
operatione aemuli dei et aemuli Christi tunc et ipse proprias
dispositiones superduceret. ceterum (si) paenitentia tantae patientiae
fecit, quod non in finem rerum creatoris perseuerauerit.
uane sustinuit praedicari Christum eius, quem non sustinuit
exhiberi. aut sine causa intercidit temporis alieni decursum aut
sine causa tam diu non intercidit. quid illum detinuit, quidue
turbauit? atquin in utrumque commisit, post creatorem quidem
tam tarde reuelatus, ante Christum uero eius tam propere. [*]

alterum [uero] iam dudum debuerat traduxisse alterum nondum,
ne illum quidem tam diu saeuientem sustinuisset, istum uero
adhuc quiescentem inquietasset, circa ambos excidens ab optimi
dei titulo, certe uarius et ipse et incertus, tepidus scilicet in
creatorem et calidus in Christum et uanus utrobique. non
magis enim compescuit creatorem quam obstitit Christo. manet
et creator, qualis omnino est; ueniet et Christus, qualis et
scribitur. quid uenit post creatorem, quem emendare non ualuit?
quid ante Christum eius reuelatus est, quem reuocare non
potuerit? aut si emendauit creatorem, post illum reuelatus, ut
emendanda praecederent, ergo et Christum eius aeque emendaturus
expectasse debuerat, proinde et illius posterior emendator
futurus sicut creatoris. aliud est, si et ipse post illum
rursus adueniet, ut primo quidem aduentu processerit aduersus
creatorem, legem et prophetas destruens eius, secundo uero
procedat aduersus Christum, regnum redarguens eius. tunc ergo
conclusurus ordinem suum, tunc, si forte, credendus est. aut
si iam hinc perfecta res est eius, uane ergo uenturus est,
nihil scilicet peracturus.