Adversus Marcionem (3.22)

Habes et apostolorum opus praedicatum: quam tempestiui
pedes euangelizantium pacem, euangelizantium
bona, non bellum nec mala. respondet et psalmus:
in omnem terram exiuit sonus eorum et in terminos
terrae uoces eorum, circumferentium scilicet legem
ex Sion profectam et sermonem domini ex Hierusalem, ut
fieret quod scriptum est: quique long\'e a iustitia mea.
adpropinquauerunt iustitiae meae et ueritati. cum
huic negotio accingerentur apostoli, renuntiauerunt presbyteris
et archontis et sacerdotibus Iudaeorum, an non? uel maxime.
inquit, ut alterius dei praedicatores. atquin ipsius eiusdem.
cuius scripturam cum maxime implebant: diuertite, diuertite,
inclamat Esaias, excedite illinc et inmundum ne [*] [*]

attigeritis, — blasphemiam scilicet in Christum — excedite
de medio eius, - utique synagogae — separamini, qui
dominica uasa portatis. iam enim secundum supra
scripta reuelauerat dominus brachio suo sanctum, id est uirtute
sua Charistum, coram nationibus, ut uiderent uniuersae
nationes et summa terrae salutem. quae erat a deo. sic et ab
ipso Iudaismo diuertentes, cum legis obligamenta et onera
euangelica iam libertate mutarent, psalmum exequebantur: disrumpamus
uincula eorum et abiciamus a nobis
iugum eorum, postea certe quam tumultuatae sunt
gentes et populi meditati sunt inania; adstiterunt
reges terrae et principes congregati sunt in unum
aduersus dominum et aduersus Christum eius. quae
dehinc passi sunt apostoli? omnem, inquis. iniquitatem persecutionum,
ab hominibus scilicet creatoris, ut aduersarii eius,
quem praedicabant. et qui creator, si aduersarius erat Christi,
non modo praedicat hoc passuros apostolos eius uerum et
exprobrat? nam neque praedicaret alterius dei ordinem, quem
ignorabat, ut uultis, neque exprobrasset quod ipse curasset:
uidete, quomodo perit iustus, nec quisquam excipit
corde, et uiri iusti auferuntur, nec quisquam animaduertit;
a persona enim (in)iustitiae sublatus
est iustus. quis, nisi Christus? uenite, inquiunt, auferamus
iustum, quia inutilis est nobis. praemittens itaque
et subiungens proinde passum etiam Christum, aeque iustos
eius eadem passuros, tam apostolos quam et deinceps omnes
fideles, prophetauit, signatos illa nota scilicet, de qua Ezechiel:
dicit dominus ad me: pertransi medio portae in [*] [*]
media Hierusalem et da signum Tau in frontibus
uirorum. ipsa est enim littera Graecorum Tau, nostra autem
T, species crucis, quam portendebat futuram in frontibus
nostris apud ueram et catholicam Hierusalem, in qua fratres
Christi, filios scilicet dei, gloriam fore deo relaturos psalmus
uicesimus primus canit ex persona ipsius Christi ad patrem:
enarrabo nomen tuum fratribus meis, in medio
ecclesiae hymnum tibi dicam, — quod enim in nomine et
spiritu ipsius hodie fieri habebat, merito a se futurum praedicabat
— et paulo infra: ate laus mihi in ecclesia magna
in sexagesimo septimo: in ecclesiis benedicite domi.
num deum, ut pariter concurreret et Micheae prophetia:
non est uoluntas mea, dicit dominus, et sacrificia
uestra non excipiam; quoniam ab ortu solis usque
in occasum nomen meum glorificatum est nationibus
et in omni loco sacrificium nomini meo offertur,
et sacrificium mundum, gloriae scilicet relatio
et benedictio et laus et hymni. quae omnia cum in te quoque
deprehendantur, et signaculum frontium et ecclesiarum sacramenta
et munditiae sacrificiorum, debes iam erumpere, uti dicas
spiritum creatoris tuo Christo prophetasse.