Adversus Marcionem (3.21)

Sic nec illam iniectionem tuam potes sistere ad differentiam
duorum Christorum, quasi Iudaicus quidem Christus
populo soli ex dispersione redigendo destinetur a creatore.
uester uero omni humano generi liberando conlatus sit a deo [*] [*]

optimo, cum postremo priores inueniantur Christiani creatoris
quam Marcionis, exinde uocatis omnibus populis in regno eius,
ex quo deus regnauit a ligno, nullo adhuc Cerdone, nedum
Marcione. sed [et] reuictus de nationum uocatione, conuertere
iam in proselytos quaeris qui de nationibus transeunt ad
creatorem, quando et proselyti, diuersae et propriae condicionis,
seorsum a propheta nominentur, — ecce, inquit Esaias, proselyti
per me accedent ad te, ostendens ipsos quoque
proselytos per Christum accessuros ad deum - et nationes,
quod sumus nos, proinde suam habeant nominationem: sperantes
in Christum: et in nomine, inquit, eius nationes sperabunt.
proselyti autem, quos in nationum praedicatione substituis,
non in Christi nomine sperare solent, sed in Moysei
ordine, a quo institutio illorum est. ceterum adlectio nationum
a nouissimis diebus exorta est. isdem uerbis Esaias: et erit,
inquit, in nouissimis diebus manifestus mons domini,
utique sublimitas dei, (et aedes dei super summos
montes, utique Christus, — catholicum dei templum, in
quo deus colitur, constitutum super omnes eminentias
uirtutum et potestatum — et uenient ad eum uniuersae
nationes, et ibunt multi et dicent: uenite,
ascendamus in montem domini et in aedem dei
Iacob, et adnuntiabit nobis uiam suam et incedemus
in ea; ex Sion enim exibit lex et sermo
domini ex Hierusalem, - haec erit uia nouae legis, euangelium,
et noui sermonis, in Christo, iam non in Moyse — et
iudicabit inter nationes, de errore scilicet earum, et
reuincet populum amplum, ipsorum inprimis Iudaeorum [*] [*]
et proselytorum, et concident machaeras suas in aratra
et zibinas in falces, id est animorum nocentium et
linguarum infestarum et omnis malitiae atque blasphemiae
ingenia conuertent in studia modestiae et pacis, et non accipiet
gens super gentem machaeram, utique discordiae,
et non discent amplius bellare, id est inimicitias perficere,
ut et hic discas Christum non bellipotentem, sed paciferum
repromissum. haec aut prophetata nega, cum coram
uidentur, aut adimpleta, cum leguntur, aut si non negas
utrumque, in eo erunt adimpleta, in quem sunt prophetata.
inspice enim adhuc etiam ipsum introgressum atque decursum
uocationis in nationes, a nouissimis diebus adeuntes ad
deum creatorem, non in proselytos, quorum a primis magis
diebus adlectio est. etenim fidem istam apostoli induxerunt.