Adversus Marcionem (3.20)

Sufficit hucusque de his interim ordinem Christi decucurrisse,
quo talis probatus, qualiter adnuntiabatur, non alius
haberi debeat quam qui talis adnuntiabatur, ut iam ex ista
consonantia rerum eius et scripturarum creatoris illis etiam
restituenda sit fides ei praeiudicio maioris partis, quae a diuersa
sententia uel in dubium deducuntur uel negantur. amplius nunc
superstruimus ea quoque paria ex scripturis creatoris, quae
post Christum futura praecinebantur. nec (haec) enim dispositio
expuncta inueniretur, si non ille uenisset, post quem habebat
euenire. aspice uniuersas nationes de uoragine erroris humani
exinde emergentes ad deum creatorem, ad deum Christum.
et, si audes, nega prophetatum. sed statim tibi in psalmis
promissio patris occurret: filius meus es tu, ego hodie
generaui te. postula de me, et dabo tibi gentes
hereditatem tuam et possessionem tuam terminos
terrae. nec poteris magis Dauid filium eius uindicare
quam Christum, aut terminos terrae Dauid potius promissos.
qui intra unicam Iudaeorum gentem regnauit, quam Christo.
qui totum iam orbem euangelii sui fide cepit. sic et per
Esaiam: ecce dedi te in dispositionem generis, in
lucem nationum, aperire oculos caecorum, utique
errantium, exsoluere de uinculis uinctos, id est de
delictis liberare, et de cella carceris, id est mortis, sedentes
in tenebris, ignorantiae scilicet. quae si per [*] [*]

Christum eueniunt, non in alium erunt prophetata quam per quem
eueniunt. item alibi: ecce testimonium eum nationibus
posui, principem et imperantem nationibus; nationes,
quae te non sciunt. inuocabunt te, et populi
confugient ad te. nec enim haec in Dauid interpretaberis,
quia praemisit: et disponam uobis dispositionem
aeternam, religiosa et fidelia Dauid. atquin hinc
magis Christum intellegere debebis ex Dauid deputatum carnali
genere ob Mariae uirginis censum. de hoc enim promisso
iuratur in psalmo ad Dauid: ex fructu uentris tui collocabo
super thronum tuum. quis iste uenter est? ipsius
Dauid? utique non. neque enim pariturus esset Dauid. sed
nec uxoris eius. non enim dixisset: ex fructu uentris tui, sed
potius: \'ex fructu uentris uxoris tuae.\' ipsius autem dicendo
uentrem superest, ut aliquem de genere eius ostenderit, cuius
uentris futurus esset fructus caro Christi, quae ex utero Mariae
floruit. ideoque et fructum uentris tantum nominauit, ut proprie
uentris, quasi solius uentris, non etiam uiri, et ipsum
uentrem ad Dauid redegit, ad principem generis et familiae
patrem. nam quia uiro deputare non poterat uirginis uentrem,
patri eum deputauit. ita quae in Christo noua dispositio inuenitur
hodie, haec erit, quam tunc creator pollicebatur, religiosa
et fidelia Dauid appellans quae erant Christi, quia Christus ex
Dauid. [immo ipsa erit caro eius religiosa et fidelia Dauid, [*] [*]
tam sancta religione et fidelis ex resurrectione.] nam et Xathan
propheta in secunda Basiliarum professionem ad Dauid
facit semini eius: quod erit, inquit, ex uentre ipsius.,
hoc si in Salomonem simpliciter edisseres, risum mihi incuties.
uidebitur enim Dauid peperisse Salomonem. an et hic Christus
significatur ex eo uentre semen Dauid, qui esset ex Dauid.
id est Mariae? quia et aedem dei magis Christus aedificaturus
esset, hominem scilicet sanctum, in quo potiore templo inhabitaret
dei spiritus, et in dei filium magis Christus haberet
esse quam Salomon, filius Dauid. denique et thronus in aeuum
et regnum in aeuum magis Christo competit quam Salomoni,
temporali scilicet regi. sed (et) a Christo misericordia dei non
abscessit, Salomoni uero etiam ira dei accessit post luxuriam
et idolatriam. suscitauit enim illi Satan hostem Idumaeum.
cum ergo nihil horum competat in Salomonem, sed in Christum,
certa erit ratio interpretationum nostrarum, ipso etiam
exitu rerum probante, quas in Christum apparet praedicatas.
et ita in hoc erunt sancta et fidelia Dauid; hunc deus testimonium
nationibus posuit, non Dauid, principem et imperantem
nationibus, non Dauid, qui soli Israheli imperauit. Christum
hodie inuocant nationes, quae eum non sciebant, et populi ad
Christum hodie confugiunt, quem retro ignorabant. non pote::;t
futurum dici quod uides fieri.