Adversus Marcionem (3.2)

Hinc denique gradum consero, an debuerit tam subito
uenisse, primo qua et ipse dei sui filius, — hoc enim ordinis
fuerat, ut ante pater filium profiteretur quam patrem filius
et ante pater de filio testaretur quam filius de patre — dehinc
et qua missus, praeter filii nomen. proinde enim praecessisse
debuerat mittentis patrocinium in testimonium missi, quia
nemo ueniens ex alterius auctoritate ipse eam sibi ex sua
adfirmatione defendit, sed ab ipsa defendi se potius expectat
praeeunte suggestu eius, qui auctoritatem praestat. ceterum nec
filius agnoscetur quem numquam pater nuncupauit nec missus
credetur quem numquam mandator designauit. nuncupaturus
pater et designaturus mandator, si fuisset. suspectum habebitur
omne quod exorbitarit a regula rerum, quae principales gradus
non sinit posterius agnosci: patrem post filium et mandatorem
post mandatum et deum post Christum. nihil origine sua prius
est in agnitione, quia nec in dispositione. \'subito filius et subito
missus et subito Christus\'. atquin nihil putem a deo subitum.
quia nihil a deo non dispositum. si autem dispositum, cur
non et praedicatum, ut probari posset et dispositum ex praedicatione
et diuinum ex dispositione? et utique tantum opus,
quod scilicet humanae saluti parabatur, uel eatenus subitum
non fuisset, qua per fidem profuturum. in quantum enim credi
habebat, ut prodesset, in tantum paraturam desiderabat, ut
credi posset, substructum fundamentis dispositionis et praedicationis,
quo ordine fides informata merito et homini indiceretur
a deo et deo exhiberetur ab homine, ex agnitione debens credere. :
quia posset, quae scilicet credere didicisset ex praedicatione.