Adversus Marcionem (3.11)

Totas istas praestigias putatiuae in Christo corpulentiae
Marcion illa intentione suscepit, ne ex testimonio substantiae
humanae natiuitas quoque eius defenderetur atque ita Christus
creatoris uindicaretur, ut qui nascibilis ac per hoc carneus
adnuntiaretur. stultissime et hic Ponticus: quasi non facilius
crederetur in deo caro non nata quam falsa, praestruentibus
uel maxime fidem istam angelis creatoris in carne uera conuersatis
nec tamen nata. nam et Philumene illa magis persuasit
Appelli ceterisque desertoribus Marcionis ex fide quidem
Christum circumtulisse carnem, nullius tamen natiuitatis, utpote
de elementis eam mutuatum. quodsi uerebatur Marcion, ne
fides carnis natiuitatis quoque fidem induceret, sine dubio qui
homo uidebatur natus utique credebatur. nam et mulier quaedam
exclamauerat: beatus uenter, qui te portauit, et
ubera, quae hausisti. et quomodo mater et fratres eius
dicti sunt foris stare? certe, cum et ipse se filium hominis
praedicaret, natum scilicet profitebatur. et uidebimus de his
capitulis suo in tempore: nunc, ut haec omnia ad euangelii
distulerim examinationem, tamen quod supra statui: si omni
modo natus credi habebat qui homo uidebatur, uane natiuitatis
fidem consilio imaginariae carnis expugnandam putauit. [*] [*]

quid enim profuit non uere fuisse quod pro uero haberetur.
tam carnem quam natiuitatem? aut si dixeris: uiderit opinio
humana, iam deum tuum honoras fallaciae titulo, si aliud se
sciebat esse quam quod homines fecerat opinari, iam tu
potuisti etiam natiuitatem putatiuam illi accommodasse, ne in
hanc quoque impegisses quaestionem. nam et mulierculae
nonnumquam praegnantes sibi uidentur, aut sanguinis tributo I
aut aliqua ualitudine inflatae. et utique debuerat phantasmati?I
scaenam decucurrisse, ne originem carnis non desaltasset qui i
personam substantiae ipsius egisset. plane natiuitatis merdacium
recusasti: ipsam enim carnem ueram edidisti. turpissimum
scilicet dei etiam uera natiuitas. age iam, perora in
illa sanctissima et reuerenda opera naturae, inuehere in totum
quod es; carnis atque animae originem destrue; cloacam uoca
uterum, tanti animalis, id est hominis, producendi officinam:
persequere et partus inmunda et pudenda tormenta et ipsius
exinde puerperii spurcos anxios ludicros exitus: tamen, cum
omnia ista destruxeris, ut deo indigna confirmes, non erit
indignior morte natiuitas et cruce infantia et natura poena
et caro damnatione. si uere ista passus est Christus. minus
fuit nasci; si mendacio passus est, ut phantasma, potuit:
et mendacio nasci. summa ista Marcionis argumenta. per\'
quae alium efficit Christum, satis, opinor, ostendimus nOli\'i
consistere omnino, dum docemus magis utique competere i
deo ueritatem quam mendacium eius habitus, in quo Christum
suum exhibuit. si ueritas fuit, caro fuit, si caro fuit, natus i
est. ea enim, quae expugnat haec haeresis, confirmantur, cum I
ea, per quae expugnat, destruuntur. itaque, si carneus habe-\'
bitur, quia natus, et natus, quia carneus, quia phantasma [*]
non fuerit, ipse erit agnoscendus, qui in carne et ex natiuitate
uenturus adnuntiabatur a creatoris prophetis. utpote Christus
creatoris.