Adversus Marcionem (3.10)

Igitur non admissus ad consortium exemplorum creatoris,
ut alienorum et suas habentium causas, uelim edas et ipse
consilium dei tui, quo Christum suum non in ueritate carnis
exhibuit. si aspernatus est illam ut terrenam et, ut dicitis.
stercoribus infersam, cur non et simulacrum eius proinde
despexit? nullius enim dedignandae rei imago dignanda est:
sequitur statum similitudo. \'sed quomodo inter homines conuersaretur,
nisi per imaginem substantiae humanae\'? cur ergo non
potius per ueritatem, ut uere conuersaretur, si necesse habebat
conuersari? quanto dignius necessitas fidem quam stropham
administrasset! satis miserum deum instituis, hoc ipso, quod
Christum suum non potuit exhibere nisi in indignae rei effigie.
et quidem alienae. aliquatenus enim indignis conueniet uti, si
nostris, sicut alienis non congruet uti, licet dignis. cur enim
non in aliqua alia digniore substantia uenit, et inprimis sua,
ne et indigna et aliena uideretur eguisse? si creator meus per
rubum quoque et ignem, idem postea per nubem et globum
cum homine congressus est et elementorum corporibus in
repraesentationibus sui usus est, satis haec exempla diuinae [*] [*]

potestatis ostendunt deum non eguisse aut falsae aut etiam
uerae carnis paraturae. ceterum si ad certum spectamus, nulla
substantia digna est, quam deus induat. quodcumque induerit,
ipse dignum facit, absque mendacio tamen. et ideo quale est,
ut dedecus existimarit ueritatem potius quam mendacium
carnis? atquin honorauit illam fingendo. quanta iam caro est,
cuius phantasma necessarium fuit deo superiori!