Adversus Marcionem (3.1)

Secundum uestigia pristini operis, quod amissum reformare
perseueramus, iam hinc ordo de Christo, licet ex abundanti
post decursam defensionem unicae diuinitatis. satis etenim
praeiudicatum est Christum non alterius dei intellegendum
quam creatoris, cum determinatum est alium deum non credendum
praeter creatorem, quem adeo Christus praedicauerit
et deinceps apostoli non alterius Christum adnuntiauerint
quam eius dei, quem Christus praedicauit, id est creatoris,
ut nulla mentio alterius dei atque ita nec alterius Christi agitata
sit ante scandalum Marcionis. facillime hoc probatur
apostolicarum et haereticarum ecclesiarum recensu, illic scilicet
pronuntiandam regulae interuersionem, ubi posteritas inuenitur.
quod etiam primo libello intexui. sed et nunc congressio ista
seorsus in Christum examinatura eo utique proficiet, ut, dum
Christum probamus creatoris, sic quoque deus excludatur Marcionis.
decet ueritatem totis uiribus uti suis, non ut laborantem,
— ceterum in praescriptionum compendiis uincit — sed
[decretum est] ut gestientem ubique aduersario occurrere, in
tantum furenti, ut facilius praesumpserit eum uenisse Christum,
qui numquam sit adnuntiatus, quam eum, qui semper sit prae
dicatus. [*]