Adversus Marcionem (2.13)

At enim ut malum postea erupit atque inde iam coepit
bonitas dei cum aduersario agere, aliud quoque negotium eadem
illa iustitia dei nacta est, iam secundum aduersationem dirigendae
bonitatis, ut, seposita libertate eius, qua et ultro deus
bonus, pro meritis cuiusque pensetur, dignis offeratur, indignis
denegetur, ingratis auferatur, proinde omnibus aemulis uindicetur.
ita omne hoc iustitiae opus procuratio bonitatis est:
quod iudicando damnat, quod damnando punit, quod, ut dicitis.
saeuit, utique bono, non malo proficit. denique timor iudicii
ad bonum, non ad malum confert. non enim sufficiebat bonum
per semetipsum commendari. iam sub aduersario laborans.
nam et si commendabile per semetipsum, non tamen et conseruabile,
quia expugnabile iam per aduersarium, nisi uis
aliqua praeesset timendi, quae bonum etiam nolentes adpetere
et custodire compelleret. ceterum tot inlecebris mali expugnantibus
bonum quis illud appeteret, quod impune contemneret?
quis custodiret quod sine periculo amitteret? legis mali uiam
latam et multo frequentiorem: nonne omnes illa laberentur. [*] [*]

si nihil in illa timeretur? horremus terribiles minas creatoris,
et uix a malo auellimur. quid, si nihil minaretur? hanc
iustitiam malum dices, quae malo non fauet? hanc bonum
negabis, quae bono prospicit? qualem oportet deum uelles?
qualem malis expediret? sub quo delicta gauderent? cui dia-
, bolus inluderet? illum bonum iudicares deum, qui hominem
posset magis malum facere securitate delicti? quis boni auctor,
nisi qui et exactor? proinde quis mali extraneus, nisi qui et
inimicus? quis inimicus, nisi qui et expugnator? quis expugnator,
nisi qui et punitor? sic totus deus bonus est, dum pro
bono omnia est. sic denique omnipotens, quia et iuuandi et
laedendi potens. minus est tantummodo prodesse, quia non
aliud quid possit quam prodesse. de eiusmodi qua fiducia
bonum sperem, si hoc solum potest? quomodo innocentiae
mercedem secter, si non et nocentiae spectem? diffidam necesse
est, ne nec alteram partem remuneret qui utramque non ualuit.
usque adeo iustitia etiam plenitudo est diuinitatis ipsius, exhibens deum
perfectum, et patrem et dominum, patrem clementia
dominum disciplina, patrem potestate blanda dominum seuera,
patrem diligendum pie dominum timendum necessarie, diligendum,
quia malit misericordiam quam sacrificium, et timendum.
quia nolit peccatum, diligendum, quia malit paenitentiam peccatoris
quam mortem, et timendum, quia nolit peccatores sui
iam non paenitentes. ideo lex utrumque definit : diliges
deum et: timebis deum. aliud obsecutori proposuit,
aliud exorbitatori.