Ad Nationes Libri Duo (2.10)

Ad foediora festino. non puduit auctores uestros de
Larena palam facere. scortum haec meritorium fuit, siue
dum Romuli nutrix

et ideo lupa quia scortum, siue dum
Herculis amica est, et iam mortui Herculis id est iam dei.
nam ferunt aedituum eius solum forte in aede calculis lu
tem ut sibi conlusorem, quem non habebat, repraesentaret,
una manu Herculis nomine, alia ex sua persona lusum inisse,
si ipse uicisset, cenulam et scortulum ex stipibus Herculis
sumeret, si uero Hercules, id est manus altera, eadem Herculi
exhiberet. uicit manus Herculis. id quoque potuit
duodecim titulis eius adscribi. aedituus cenam Herculi dependit,
scortum Larentinam conducit; cenat ignis, qui soluit
ipsius Herculis COIrpus, et omnia ara consumpsit. Larentina
in aede sola dormit: mulier de lenonio ludo iactitat se somniis
Herculi functam, et poltuit dum, animo contemplatur,
somnio pati. eam de aede progredientem, mane primo quidam
adulescens, Tarutius, alter quod aiunt Hercules, concupiscit, ad
se inuitat. illa obsequitur, memor commodo fore id dictum [*] [*] [*]
sibi ab Hercule, utique inpetrat, ut legitimo conubio commis
ceantur (non enim impune licuit cum dei scorto rem
habuisse); coniux heredem quoque scribit. mox illa prope
mortem populo Romano legauit quem per Herculem fuerat
insecuta agrum satis amplum. hinc quaesiuit diuinitatem et
filiabus suis, quas et ipsas heredes instituere debuit diuina
Larentina. Romanorum numina dignitate eius aucta. nempe
sola de tot uxoribus Herculis cara, sola enim diues, longeque
adeo felicilor Cerere, quae mortuo placuit. tot exemplis et
uotis totius populi quis non deus affirmari potuit? quis
denique Antinoo controuersiam diuini tatis agitauit? quo decorior
Ganymedes aut carior suo amatori? patet apud uos
mortuis caelum, uia ab inferis ad astra subigitis passim: ita
scorta ascendunt, ne multum putetis uos praestare regibus
uestris.