Opus Paschale (5.23-5.26)

tunc illud quoque templum mirabile, plenum religionis antiquae,
maioris templi culmina cecidisse conspiciens, uelut alumnus
tristis et ingemens proprium defleret auctorem, discisso
protinus uelo nudum ounctis pectus ostendit, interiora scilicet
euidenter arcana gentibus reseranda significans et populis
fideliter adfuturis, quoniam lex, quae sub Moyse uelamine diu
tecta permansit, Christo nobis adueniente perclaruit. dic age,
mors tristis et impia, nunc ubi tua sit feralis illa uictoria,
nunc ubi stimulus execranda tibi seruiens ad sepulchra, quae
a primae generationis interitu nullis umquam saturata funeribus
humanum genus inuadens miserae soles fragilitati poenali
semper dicione dominari? ecce nunc ad Christum to
pessima non uenisti, sed ad te Christus ultro descendit, cui
sine morte licuit mori, qui cuncta gignens, cuncta constituens [*]

Interea Domini spiritus iam de corpore migrarat ad tempus,
frigidaque crucis in robore Christi membra pendebant, et adhuc
furor arma non deserens inimicae manui lanceam subministrat
ictuque nefario latus Domini plaga uiolauit infixa,
altum uulnus aperiens ac defossum, per quod sanguis pariter
et aqua fluxerunt. o quam catholico dogmati sociatur haec
causa! o quantum Trinitatis fidei conueniunt haec sacramenta!
corpus namque sanguis et aqua tria uitae nostrae sunt munera.
omnes enim, qui Christo duci nos tradimus, in aquarum
fonte renascimur eiusque corpus et sanguinem sumentes edimus
ac potamus, ut templum sancti Spiritus esse mereamur.
nam et Paulus apostolus ita loquitur dicens: an nescitis,
quia templum Dei estis et Spiritus Dei habitat in
nobis? quod ut Dominus iubeat templum nos inmaculatum
gerere supplicemus, quatenus angustos et tenues tantus mansor
sibi faciat idoneos et capaces. [*] [*]

Postquam igitur thesaurum corporis pretiosi depositum sacer
locus ille suscepit, qui Domino ibi iacente nobilis claruit,
resurgente nobilior triumphauit, generatio fallaciae iam deuota
consuetum sub impio corde nefas excogitans Christum nocturno
silentio discipulis iactitat rapientibus auferendum, ut sicut
ipse praedixerat, diem uulgaretur surrexisse post tertium.
hac itaque Iudaei furtiua suspicione perterriti plurimam
petunt custodiam sollertius adhiberi tumulique fores et ianuam
fida nimis obsidione uallari. si nondum post crucis acerba
supplicia, post ferri plagas et uulnera, post mortalem corporis
sepulturam, cruentum, carnifices, implestis officium nec odium
post innocentis exitum saturastis iniustum Dominumque
potentiae singularis, qui totiens animas eduxit ab inferis, suam
reuocaturum potius non probatis: in peiorem partem consilia
uobis apta peragite, fouete sensibus dolos perfidiae nutrimentis ia
armatos, sepulchri claustra signate, uigilias militares adponite,
monumentum saxo praecludite cunctaque malignis, ut facitis,
dispositionibus instruentes dicite: quis Deum poterit custodire,
cui cuncta reserantur, nihil obstruitur? regnat in caelis, imperat
fretis, dominatur et inferis. quid itaque, tumultus in-20 [*]

Interea illud triste post sabbatum coeperat dies inradiare
festiuus, qui Domino dominanti gratissimus nomen ab eius
maiestate sortitur, dictus hoc honore Dominicus, quippe qui
tantum consecutus est dignitatis, ut primus meruerit intueri
mundi nascentis originem et resurgentis Christi uirtutem.
sic enim liber Geneseos, rerum manifestus assertor, die septimo
sabbatorum a suis requieuisse Deum dicit operibus. apparet
ergo perspicue, quod caput orbis iste sit dies, a quo primario
per ordinem definitum numeratur septimus sabbatorum, quem
gloria regis aeterni tropaeo quoque suae resurrectionis inlustrans
primatum cum religione concessum dierum censuit retinere
cunctorum.