Opus Paschale (4.21-5.2)

Bethaniam deinde sollicitns salutiferis greesibus clementer
aduenerat, ubi Lazarus humana finem condicione sortitus
sepulchrali sub lapide quartae iacebat lucis cursu iam fetidus. [*]

cuius ad tumulum Domino ueniente collectae flebant pio luctu
germanae, flebat turba consistens, fleuit et ipse simul Omnipotens,
non deita.te sed corpore, qui frigentes artus exanimis,
qua parte moriturus fuerat, hac dolebat. impendit namquelacrimas
ut amicus, ostendit gloriam suae maiestatis ut Deus.
quid adhuc Martha non credis? et tu Maria quid ingemis ?
quae Christum dubia trepidatione cunctamini, an unum possit
ab inferis hominem suscitare, qui totius mundi turbas innumeras
rediuiua faciet animatione resurgere. igitur Dominus ut.
imperiosae uocis iussu mirabili dixit exclamans: Lazare,
prodi foras, magna repente formidine tartara patuere concussa,
inferni penetrale contremuit, letale chaos expauit et
lex profundae mortis abscessit; animaque sui corporis iterum
fibris infusa rupto monumenti tutamine uiuum cernitur cadauer
adstare. postque iusta sollemnia, post impletam funeris sepulturam,
tamquam denuo fuerit editus et creatus, ipse sibi
moriens et postumus extitit et superstes abscessit.

Vtque Dominus saeoularis ambitus caduca contemnens Deum:
sese celsissimum magis humilitate monstraret, non altis curribus,
qui pompae mortalis amor ostenditur, quadriiuga [*] [*]

celeritate subuectas iter explicuit orbita sulcante puluereum, nec
ardua frementis equi terga compressit, qui faleris et ostro
conspicuus ora concutit inquieta, spumosum cruenti pondus
auri mandentia: sed uilissimi lento potius aselli gestamine
Domino fuit honos ille sufficiens. cuius ungula non pretio
magna, sed merito tanti sessoris claruit sub face nobilior,
non illius impar antiqui, modico qui Christum quamuis cerneret
in praesepi, Deum tamen esse cognouit. huius gratia
nituit subiugalis, cui mediam gradienti per semitam plebs
omnis subdidit uestimenta. dicite cuncti nunc populi, qui
gentilibus hactenus subiacetis erroribus, cui gloria fuerit similis
aliquando regnanti? cui palmis ac frondibus frequens
umquam turba plenae festiuitatis occurrit modulans ymnis
caelestibus cantilenam, nisi Domino Iesu Christo, qui sidereum
cum Patre moderatur imperium princeps in principe
sempiternum. [*]

Inter has dinitum copias sine fine uirtutum pascha coeperat
esse iam proximum, quo gloriosa Christi potentia mortalem
nellet exponere resumptura carnem perpetuo iam uiuacem,
non alteram, sed eandem, quam remuneratione lucis impletam
ab inferis excitans eleuauit ad sidera. turbatusque pauxillulum
mortis uicina ut homo formidans, talibus ad Patrem uerbis
fiducia piae religionis exclamat Dei filium se demonstrans:
pater, salua me de ista hora; sed propter hoc ueni
in istam horam. pater, honorifica nomen tuum.
nimium diuine locutus est et potenter, qui cum semet honorificari
deposceret, patris nomen honorificandum esse signauit.
Deus enim nomen est illi, quod pater et filius communi
pariter maiestate possident indiuisum. uenit autem uox
de caelo: et honorificaui et iterum honorificabo.
quid apertius testimonio paternae professionis impleto? quid
clarius caelestis est assertionis oraculo? tamen Iudaea gens
perfida, quae pondus tantae ueritatis audiuerat, nequaquam [*] [*] [*] [*]

signis ita manifestis inpulsa, Domini Iesu Christi deitatem
credidit adprobatam. quidam enim strepitum fuisse tonitruus
adstruebant, alii locutum eius angelum disputabant. o plebs
oculis uere caeca et corde durissima, de qua prophetans ita locutus
est Esaias: obcaecauit oculos eorum et indurauit
cor eorum, uti ne uideant oculis et intellegant
corde et conuertantur, et sanem eos. neque enim
tonitruus Christum aut angelus creatura suum generauit auctorem,
cui clamanti confidenter ad Patrem ilico respondisset ut
Pater, sed ab ore Dei specialiter Patris, qui Filium uere cognouit,
reloquens uox processit, ut hac saltim ratione compuncta
turba nimis incredula sero caelestem duceretur ad fidem. hoc
est itaque Patrem Filio respondere, suae uoci similiter consonare,
quoniam uerbo genitus uerbum Patris est Christus, et
parilis coniectura sermonis Patrem reuelauit in Filio, Filium
reuelauit in Patre.

Tunc annui sacramento conuiuii cum paschales epulas celebraret
ex more, ut humilitatem diligi suo potius edoceret
exemplo, surrexit ac linteo se praecinxit doctorque discipulis
Dominus sese, famulis pedes abluens, inclinauit tantumque
suae deposuit fastigium potestatis, ut ab huius obsequii dignitate
nec Iudam fecisset exsortem, quem nefandae nouerat [*] [*]

proditionis auctorem. sed nihil hinc gloriae consecuturus eras,
traditor execrande, ut mundus uidereris uestigiis, qui polluebaris
in animis tamquam sepulchrum exterius dealbatum,
quod foedis cadauerum sordibus intus horret impletum. nec
doli Dominum latuere dispositi, sed illum futuri caput esse
sceleris designauit, cui panem traderet panis ipse tradendus
ad necem. tunc manifestatus est sermo Dauiticus dicens:
qui edebat panes meos, ampliauit aduersum me
supplantationem.