Opus Paschale (4.2-4.6)

namque belua camelus inmensa sicut foramen
acus exiguum pro tanti corporis mole non potest transmeare,
sic opulentus diues et tumidus nequiret ad regna caelestia
tenuem angusti callis introire per portam, nisi rerum prouidus
gubernator, qui totum lege continet nec tenetur ipse sub
lege, quem nulla umquam facies aspicit, sed ipse cuncta semper
intendit, motos hac condicione discipulos talibus fouisset
alloquiis consolator: apud homines hoc inpossibile est,
apud Deum autem omnia possibilia sunt; non omnibus
quippe diuitibus patrimonium sui census est oneri, sed
qui propriae malus est rector ubertatis. nam cum dicit Dominus
per prophetam: aurum et argentum meum est,
ostendit malum non esse quod eius est, si operarius illud
bonus habuerit; nihil etenim differt, utrum bonis quis operibus
nil dependat, an plurima malignis effundat. ille siquidem [*] [*]

Interea dum populo Dominus comitante uallatus Hiericho
fuisset egressus, duos oculis captos aspicit considentes in
aggere, reddi sibi lumina postulantes. petebant itaque considentes,
quia gressuum mobilitati confidere tenebrae reluctantur
aduersae. nec cunctata uel paululum uirtus illa pietati nil
abnuens, quae salutem consueuit inferre, qua fidem sentit
ardere, diuturno lumina somno compressa uigili repente tactu
perexcitat claustraque latentium sub fronte reserans fenestrarum
intrante protinus die noctem reppulit caligantem.

Hinc sacra templi per moenia rursus obambulans caecis [*] [*] [*]

post haec nobilium
monumenta uirtutum, Dauiticam deserens ciuitatem,
uenerat in loca Bethaniae, dieque remeans subsequente ad
eius urbis denuo tecta pergebat. ficus haud procul a semita
conexis frondium uelamentis umbrosa, cuius in robore cum
nullum penitus pomum Dominus carnaliter esuriens inuenisset,
iuhumanos arboris ramos non maledicto sauciat, sed praecepto
condemnat increpans sic ineam: numquam ex te fructus
nascatur in sempiternum. confestimque ficulnea sucis
uiduata subtractis, infecunda protinus et deformis comarum
posita dignitate peraruit. non tamen haec accipiamus ad litteram,
licet manifesto credantur impleta, quoniam spiritalibus
causis conuenit lex diuina. quid enim materies sine
sensu peccauerat? praesertim quae fructum, sicut Marcus
euangelista commemorat, incongrui ratione temporis non
habebat: nisi ad instructionem Dominus nostrae utilitatis hoc
ageret, qui factorum sermonumque parabolis uitale nobis iter
ostendit. omnis igitur humanae conuersationis industria, quae
Deo nil studet nutrire quod placeat, tamquam pigri stipitis
arbor inutilis, plena fronde, non germine, lignis aequabitur
concremandis, quemadmodum et illa ficus infructuosa consistens,
quam dominus uineae qui eam plantauerat praecipiens
amputari sub unius anni dimisit indutiis, ut, si fructum uel [*] [*]

Exin oblatus est ei quidam cum furoris incommodo sermonis
quoque subiacens detrimento, cui praeclusis faucium spiramentis
nulla labiorum cymbalis uox sonabat, nihilque penitus ore
denuntians tacendo mutam publicabat insaniam. sed conditor
ille sidereus, infirma roborare consuetus, latronem angustiis
anhelantibus inminentem a faucis obsidione decutiens, per
aperta uocis itinera resolutae uinculis linguae plena reddidit
loquaci libertate commercia.