Opus Paschale (4.1-4.4)

Iam cum Iordanis denuo fluenta transgrediens Iudaeae
semitam praeteriret, passim uulgus inmensum, et cateruas ab
omni uarietate languoris sine nomine curauit innumeras, inflrmos
accipiens et incolomes remeare concedens. nil igitur
summo conferre difficile est de se sperantibus Deo, cui facultas.
prona subpeditat ardua planare, curua dirigere, quod est
superbos ad humiliora deponere, errantibus semitam demonstrare.
Esaias namque propheta magnificus ita noscitur
elocutus, Christi cum denuntiaret aduentum: et erunt,
inquit, praua in directa, et aspera in uias planas.
numquid de saxis aut sentibus aut inflexis uiarum prophetauit
anfractibus, cum Christus ad saluandum uenerit mundum non
in siluis et montibus, sed humanis gentibus constitutum? hoc
est illud etiam uox clamantis in deserto, quod ammonet:
parate uiam Domino, rectas facite semitas [*] [*]

namque belua camelus inmensa sicut foramen
acus exiguum pro tanti corporis mole non potest transmeare,
sic opulentus diues et tumidus nequiret ad regna caelestia
tenuem angusti callis introire per portam, nisi rerum prouidus
gubernator, qui totum lege continet nec tenetur ipse sub
lege, quem nulla umquam facies aspicit, sed ipse cuncta semper
intendit, motos hac condicione discipulos talibus fouisset
alloquiis consolator: apud homines hoc inpossibile est,
apud Deum autem omnia possibilia sunt; non omnibus
quippe diuitibus patrimonium sui census est oneri, sed
qui propriae malus est rector ubertatis. nam cum dicit Dominus
per prophetam: aurum et argentum meum est,
ostendit malum non esse quod eius est, si operarius illud
bonus habuerit; nihil etenim differt, utrum bonis quis operibus
nil dependat, an plurima malignis effundat. ille siquidem [*] [*]

Interea dum populo Dominus comitante uallatus Hiericho
fuisset egressus, duos oculis captos aspicit considentes in
aggere, reddi sibi lumina postulantes. petebant itaque considentes,
quia gressuum mobilitati confidere tenebrae reluctantur
aduersae. nec cunctata uel paululum uirtus illa pietati nil
abnuens, quae salutem consueuit inferre, qua fidem sentit
ardere, diuturno lumina somno compressa uigili repente tactu
perexcitat claustraque latentium sub fronte reserans fenestrarum
intrante protinus die noctem reppulit caligantem.

Hinc sacra templi per moenia rursus obambulans caecis [*] [*] [*]