De Gubernatione Dei (8.2-8.5)

et cum haec ita sint, quid
agendum est? numquid uoluntati improborum hominum seruiendum
? aut si sibi illi etiam friuulas laudes deferri uolunt,
decet nos friuula atque inridenda deferre? maxime cum a
fidelibus uiris ne illi quidem inrideri debeant, qui se rideri
uolunt, sicut ne illi quidem mendaciter praedicari, qui se
cupiunt titulo etiam falsae laudis ornari: quia non tam illud,
quid unusquisque illorum cupiat audire, quam quid nos dicere deceat considerandum, praecipue cum propheta dicat: uae
his qui dicunt dulce amarum aut amarum dulce.

ac per hoc omnibus modis tenenda ueritas, ut quod in re est
hoc et in uerbis sit, quae in se dulcedinem habent, dulcia,
quae amaritudinem, amara dicantur; praesertim nunc in negotio
sacro, ubi a plurimis nostrae iniquitates deo adcensentur
et, ne accusabiles ipsi esse uideantur, deum accusare [*] [*]

o humanae insipientiae
caecitatem! o insanae temeritatis furorem! deum ergo, o homo!
incuriosum ac neglegentem uocas. si quemlibet ingenuorum
hominum hac contumelia laederes, iniuriarum insolentium reus
esses, certe, si inlustriorem quempiam ac sublimiorem, etiam
censuram iuris publici sustineres. pupillis enim uel maxime
prodigis haec obiciuntur obprobria, perditorum hoc adulescentium
speciale conuicium est, ut abusores scilicet et incuriosi
ac neglegentes rerum suarum esse dicantur.

o sacrilegae
uoces! o profanae procacitates! deum ergo hoc esse dicimus,
quod etiam inter homines nonnisi perditissimos nuncupamus.
quamuis non sola ista dicantur: nota quippe ei, ut
ante iam dixi, etiam iniquitatis inpingitur. si enim nos quae
patimur non meremur et indigni miseriarum praesentium
tolerantia sumus, iniustum utique deum dicimus, qui nos iubeat
mala indigna tolerare.