De Gubernatione Dei (8.18-8.21)

IllI. Sed quaeritur forsitan quibus modis probetur odium:
illis scilicet, quibus etiam Iudaeorum odia conprobantur in.
Christum, cum dicebant ad eum: Samaritanus es tu et
daemonium habes, cum inridebant cum maledicebant t,
cum insufflabant in faciem eius et frendebant dentibus super
caput eius. unde etiam in psalmis dicit saluator ipse, qui
pertulit: omnes qui conspiciebant, aspernabantur
me, et locuti sunt labiis et mouerunt caput. et alibi:
temptauerunt, inquit, me, et deriserunt derisu,
frenduerunt in me dentibus suis.

ita igitur et in monachis,
id est sanctis dei, Afrorum probatur odium, quia [*] [*]

putemus ergo occisos illic
non esse sanctos: sed quid faciemus, quod non sunt longe
ab occidentibus qui animo occisionis oderunt, praesertim cum
dominus ipse dicat: qui odit fratrem suum sine causa,
homicida est. quamuis non sine causa persecuti sint seruos
dei. nam quis dicere possit, quod sine causa, homines scilicet
omnibus a se uitae ac morum studiis discrepantes, in quibus
nihil uidebant suum, quoniam dei totum? maxima enim causa
est discordiarum diuersitas uoluntatum, quia fieri aut omnino
non potest aut uix potest, ut eam rem in alio quisquam diligat,
a qua ipse dissentit.

itaque eos non sine causa, ut dixi,
oderunt, in quibus omnia sibi aemula atque inimica cernebant,
illi enim uiuebant iugiter in nequitia isti in, innocentia, illi
in libidine isti in castitate, illi in lustris isti in monasteriis,
illi prope iugiter cum diabolo isti sine cessatione cum Christo.
non sine causa itaque illud fuit, quod intra Africae ciuitates
et maxime intrą Carthaginis muros palliatum et pallidum et
recisis comarum fluentium iubis usque ad cutem tonsum uidere
tam infelix ille populus quam infidelis sine conuicio atque