De Gubernatione Dei (7.70-7.73)

uideo enim
quasi scaturrientem uitiis ciuitatem, uideo urbem omnium iniquitatum
genere feruentem, plenam quidem turbis sed magis
turpitudinibus, plenam diuitiis sed magis uitiis, uincentes se
inuicem homines nequitia flagitiorum suorum, alios rapacitate
alios impuritate certantes, alios uino languidos alios cruditate
distentos, hos sertis redimitos illos. unguentis oblitos, cunctos
uario luxus marcore perditos, sed paene omnes una errorum
morte prostratos, non omnes quidem uinolentia temulentos
sed omnes. tamen peccatis ebrios. populos putares non sani
status non sui sensus, non animo incolumes non gradu, quasi
in morem crapulatarum turbarum cateruatim in se ruentes.

iam uero illud cuiusmodi aut quam graue, genere quidem
dispar, sed iniquitate non dispar, nisi in hoc dispar forte quia
maius. proscriptiones dico orfanorum uiduarum afflictiones pauperum
cruces: qui ingemescentes cotidie ad deum ac finem
malorum inprecantes et, quod grauissimum est, interdum ui
nimiae amaritudinis etiam aduentum hostium postulantes,
aliquando a deo impetrarunt, ut euersiones tandem ac barbaris
in commune tolerarent, quas soli a Romanis ante tolerauerant.

XVII. Sed esto haec omnia praetermittantur, quia et in
omni ferme aguntur orbe Romano et spopondi me de his [*]

latronum quodammodo excubias uidexes commeantium uiatorum
spolia captantes, qui insidiarum frequentium densitate ita
omnes admodum calles omnes anfractus ac diuerticula saepsissent,
ut nullus ferme tam cautus. esset, qui non in aliquos
insidiarum laqueos incurreret, etiam qui se de plurimis expedisset.
faetebant, ut ita dixerim, cuncti urbis illius ciues
caeno libidinis, spurcum sibimetipsis mutuo impudicitiae nidorem
inalantes.