De Gubernatione Dei (4.5-4.8)

quod quidem timeo ne non magis tunc
de eis dici potuerit quam de nobis nunc dici possit, quia nec
uerbis dominicis obtemperamus, et qui uerbis domini non
obsequimur, sapientiam profecto in nobis penitus non habemus.
nisi fortasse credimus sapienter nos deum spernere et hoc
ipsum, quod Christi mandata contemnimus, summam prudentiam
iudicamus.

est quidem causa, cur hoc ita existimare
credamur; nam tanto consensu omnes peccata sequimur, quasi
summi consilii conspiratione peccemus. quae cum ita sint,
quae ratio est, ut ipsi nos falsa opinione fallamus, existimantes
scilicet, quia Christiani esse dicamur, quod opitulari nobis
inter mala quae agimus nomen bonum possit, cum spiritus [*] [*]

II. Sed dicit aliquis: tu fidem habes et ego opera habeo:
ostende mihi sine operibus fidem tuam et ego ostendam tibi
ex operibus fidem meam. quo utique hoc indicat, actus bonos
Christianae fidei quasi testes esse, quia Christianus nisi opera.
bona fecerit, fidem suam penitus adprobare non possit, ac per
hoc quod probare non ualeat quia sit, sic omnino habendum
esse quasi non sit. nam quam pro nullo hoc habendum existimaret,
in subditis statim ipse demonstrat, dicens ad Christianum:
tu credis quia unus est deus. bene facis:

et daemones credunt et contremescunt.

consideremus,
quid uoluerit hoc loco apostolus dicere, nec irascamur diuinis
testimoniis sed adquiescamus, nec contradicamus sed proficiamus.
tu credis, inquit ad Christianum sermo diuinus,
quod deus unus est. bene facis: et daemones cre-
dunt et contremescunt.* numquid errauit apostolus, ut
hominis Christiani fidem daemoni compararet? non utique:
sed ostendere illud uolens, quod supra dictum est, quia sine
operibus bonis nihil sibi per fidei supercilium usurpare [*] [*] [*] [*]