De Gubernatione Dei (4.49-4.52)

scilicet quia non [*] [*] [*] [*]

prima ergo haec retributio est,
ut mortem morte reddamus ac pro eo, qui mortuus est pro
nobis, nos moriamur omnes, tametsi minoris multo pretii mors
nostra est quam sua. quo fit ut, etiamsi mortem suscipiamus,
debitum tamen non exsoluamus. sed tamen quia maius referre
non possumus, totum reddere uidemur, si totum quod possumus
reddere reddamus.

itaque prima, ut dixi, haec redhibitio est.
secunda autem ut, si debitum morte non soluimus, uel amore
soluamus. nam ipse saluator ideo, ut ait apostolus, moriendo
pro nobis commendare omnibus uoluit caritatem suam, ut nos
ad reddendam pietati tantae uicissitudinem pietatis suae traheret
exemplo. et sicut illas naturae admirabiles gemmas
ferunt, quae ferro propius admotae durissimum licet chalibem
affectu quasi spirante suspendunt, ita etiam ille, id est summa
et clarissima regnorum caelestium gemma, hoc scilicet uoluit
ut, dum se licet durissimis nobis descendens de caelo propius
adiungeret, affectui suo nos quasi amoris sui manibus admoueret,
ut agnoscentes utique dona sua ac beneficia in-as [*] [*]

XI. Cum ergo haec a nobis deberi domino satis certum
sit, uideamus quid pro his cunctis reddimus, quae debemus.
quid scilicet nisi totum illud, quod supra diximus, quicquid
indecens quicquid indignum quicquid ad iniuriam dei pertinens,
actus improbos mores flagitiosos ebrias comessationes,
cruentas manus faetidas libidines rabidas cupiditates,
et quicquid illud plus potest conscientia habere
quam sermo? quae enim, inquit apostolus, in occulto
fiunt ab eis, turpe est etiam dicere. nec solum hoc;
nam hoc uetus est et tam praesentium temporum quam praeteritorum.